Δώσε κι εμένα μαμά

Διαβάζω στο πολύ ενδιαφέρον blog της γενιάς των 700 ευρώ ότι στη σημερινή Ελλάδα ένας στους τρεις τριαντάρηδες συντηρείται οικονομικά από τους γονείς του αλλά και ότι σχεδόν ένας στους τρεις παντρεμένους συνεχίζει να μένει με τους γονείς. Βρισκόμαστε μπροστά - ανήκουμε - στην πρώτη γενιά Ελλήνων που βγάζουν λιγότερα από τους γονείς τους. Όχι όλοι βέβαια και όχι σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά σε ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό, πολλοί 30άρηδες - εφόσον βέβαια εργάζονται και δεν είναι άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι - δύσκολα μπορούν να συναγωνιστούν σε αποδοχές τη σύνταξη των γονιών τους. Γι' αυτό και αναγκάζονται, αντί να βοηθάνε οι ίδιοι τους γέροντες γονείς τους, όπως συνήθως συνέβαινε στο παρελθόν, να δέχονται από αυτούς όποια βοήθεια μπορούν να τους προσφέρουν. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σημερινοί 20άρηδες, 30ρηδες, 40ρηδες είναι πιο μορφωμένοι, κάποιες φορές πιο καλλιεργημένοι και με περισσότερες δεξιότητες από τους εύπορους γονείς τους. Οι τελευταίοι, αν και υστερούν σε μόρφωση και δεξιότητες σε σχέση με τα παιδιά τους, απολαμβάνουν συντάξεις που οι γιοί και οι κόρες τους ενδεχομένως δε θα δουν ποτέ, σε μια Ελλάδα που παρ'όλα αυτά συνεχίζει να γερνάει, και πληθαίνει κυρίως χάρη στην εισροή μεταναστών. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν τους αξίζουν, στους ταλαιπωρημένους γονείς, συντάξεις που τους επιτρέπουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια όσα χρόνια τους μένουν. ΚΑΙ τις αξίζουν ΚΑΙ καλώς τις παίρνουν. Είναι όμως θλιβερό, να μην μπορούν να ζήσουν με αντίστοιχη αξιοπρέπεια - και στοιχειώδη αυτοεκτίμηση - τα πολλά περισσότερα χρόνια που έχουν μπροστά τους τα παιδιά τους.

Μαθητικές παρελάσεις

Οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά πριν 71 χρόνια. Την 25η Μαρτίου 1936 μαθητές σχολείων καλούνται να παρελάσουν ενώπιον του βασιλιά και του Μεταξά, και έκτοτε καθιερώνονται από τον τελευταίο. Καμάρωνε ο Μεταξάς τις φάλαγγες της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας), στην οποία είχε υποχρεώσει να συμμετέχουν όλους τους νέους 8-25 ετών, αναγκάζοντάς τους μάλιστα να χαιρετούν χιτλερικά και να δίνουν όρκο ότι θα διαφύλασσαν την πίστη στον Θεό, στον Βασιλέα, στην Πατρίδα, στον διάδοχο, και ένιωθε ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού να τον διαπερνούν. Καλά όλα αυτά για το 1936 και το γερο-Μεταξά, που ονειρευόταν τον "Γ΄ Ελληνικό Πολιτισμό" του. Σήμερα όμως θυμίζουν περισσότερο παλιά έπιπλα σ' ένα αναπαλαιωμένο νεοκλασικό, του οποίου γενιές και γενιές νέων ενοίκων βαρέθηκαν να πετάξουν κι έτσι παραμένουν στη θέση τους - όσο περνά μάλιστα ο καιρός όλο και λιγότεροι τολμούν να τα αγγίξουν. Κάπως έτσι νομίζω ότι λειτουργούμε στην Ελλάδα, τη μόνη χώρα της Ε.Ε. (απ' όσο γνωρίζω) όπου γίνονται μαθητικές παρελάσεις: δεν πετάμε τίποτα γιατί - που ξέρεις; - κάπου, κάποτε μπορεί και να χρειαστεί.

ΥΓ: Θα πρότεινα σχετικά να διαβάσουν μικροί αλλά και μεγάλοι το Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη: συναρπαστική διήγηση, διαχρονικά μηνύματα, καταγραφή μιας εποχής μοναδική, που επιτρέπει ακόμη και σ' ένα παιδί να ταξιδεύσει με ζωντανό ενδιαφέρον και περιέργεια στην Ελλάδα του Μεταξά. Αξέχαστο.

Δέκα χρόνια χωρίς τον Κορνήλιο Καστοριάδη

Με αφορμή τα δέκα χρόνια από το θάνατό του, στον Κορνήλιο Καστοριάδη είναι αφιερωμένο το φετινό συνέδριο «ΚΑΒΑΦΕΙΑ 2007», που οργανώνει η "Σύγχρονη Δελφική Αμφικτυονία" και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ). Το συνέδριο - αφιέρωμα "Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο Στοχαστής της αυτονομίας", θα πραγματοποιηθεί 2 – 4 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο «Λεων. Ζέρβας», του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Βασ. Κωνσταντίνου 48.

Εδώ το πρόγραμμα του συνεδρίου (συμμετέχει και ο γράφων).

Το τέλος μιας ιστορίας

Σε πολλές χώρες του κόσμου σημειώνονται επιθέσεις της Ακροδεξιάς απέναντι στα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Το πεδίο της ιστορίας αποτελεί το προνομιακό πεδίο στο οποίο η Ακροδεξιά συγκροτεί το εγχείρημά της. Το πεδίο αυτό δεν αφορά την ιστορία ως ενδιαφέρον για το παρελθόν, αλλά την ταυτότητα, την παράδοση, τις διάχυτες αντιλήψεις για την ιστορία που προκύπτουν από πολλές πηγές, την εκκλησία, τον στρατό, τους εορτασμούς, τα μαζικά μέσα και τον κινηματογράφο, και βεβαίως την εκπαίδευση στις παλαιότερες φάσεις της. Αυτό το εγκατεστημένο παρελθόν υπερασπίζονται όσοι αναρωτιούνται γιατί τα παιδιά μας να μη μαθαίνουν την ίδια Ιστορία που μάθαιναν οι παππούδες μας. Δεν υποψιάζονται ότι πρόκειται για ένα επινοημένο παρελθόν που ανταποκρίνεται, εν πολλοίς, σε παλαιότερες προτεραιότητες της Παιδείας, οι οποίες όμως έχουν αλλάξει εδώ και καιρό, ακολουθώντας τη γενικότερη μεταβολή των αξιών. Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν διαπλάθει στρατιώτες, αλλά δημοκρατικούς πολίτες σε ένα πλουραλιστικό κόσμο συνεχών αλλαγών. Το δόλωμα που προσφέρει αυτό το επινοημένο παρελθόν είναι η νοσταλγική αναπόληση των παλιών ένδοξων ημερών, που κουκουλώνει κάτω από το χαλί όσα δεν ταιριάζουν στον εθνικό ναρκισσισμό. Η νοσταλγία περιλαμβάνει ακόμη και το συναίσθημα τού να έχει υπάρξει κανείς θύμα. Αλλά εκείνο το οποίο πολιτικοποιεί τη χρήση του παρελθόντος είναι η αντίληψη της παγκοσμιοποίησης σαν μιας συνωμοσίας που θέλει να καταστρέψει τις εθνικές ιδιομορφίες, να ισοπεδώσει τις εθνικές ταυτότητες και να διαγράψει την ιστορική μνήμη. Εδώ είναι που η Ακροδεξιά συναντά την παραδοσιακή Αριστερά και τη ρυμουλκεί στη συντηρητική στροφή προς μια ευρύτερη πολιτισμική και δυσανεκτική Δεξιά.

Έτσι ξεκινά άρθρο του Α. Λιάκου στo ΒΗΜΑ. Νομίζω ότι η ύπαρξη και μόνον ενός υπουργείου ΕΘΝΙΚΗΣ παιδείας φανερώνει μια αντίληψη περί παιδείας που απαιτεί τη διάπλαση ενός συγκεκριμένου ανθρωπότυπου: αυτός ο άνθρωπος πρέπει να διδαχτεί την ιστορία, τα θρησκευτικά, την αγωγή του πολίτη, διαφορετικά από τον Ούγγρο, τον Ιταλό, το Βέλγο.

Όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία πέρυσι το χειμώνα, σκέφτηκα απ' την αρχή ότι είναι λίγο νωρίς γι' αυτή τη χώρα να αποδεχτεί έναν πιο σύγχρονο - με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον κι όχι στο παρελθόν (και στην ελληνοχριστιανική εκδοχή του) - τρόπο να δει και να διδάξει την ιστορία του. Όταν ξεκίνησε η αντίδραση στο βιβλίο αλλά και η διαμάχη γύρω από αυτό σκέφτηκα, κάποια στιγμή, βλέποντας ότι προέκυπτε και αξιόλογος αντίλογος στην ελληνοχριστιανική αντίδραση κατά του βιβλίου, ότι ίσως τελικά να είχαν το βιβλίο, και μαζί του μια άλλη σκέψη από την εθνικά καθιερωμένη, μια μικρούτσικη ευκαιρία ν' αντέξουν στην επίθεση από πολιτικούς, δημοσιογράφους με λαϊκό έρεισμα (με κορυφαίο τον σύγχρονο Έλληνα Μαρά, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο), καλλιτέχνες (κατά τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο τα ελληνικά βιβλία ιστορίας θα' πρεπε να γράφονται από παραμυθάδες, καθ' ότι ο Έλληνας τον θέλει τον...παραμυθά του) και άλλους ανησυχούντες για το παρελθόν (αλλά όχι και το μέλλον) των παιδιών τους, που δεν τα θέλουν πολίτες του κόσμου αλλά θεοσεβούμενους συγχωριανούς στο συμπαθέστατο κατά τα άλλα χωριό που λέγεται Ελλάδα. Τελικά όμως φάνηκε ότι είναι νωρίς ακόμη για να αμφισβητηθούν κάποια στεγανά σε αυτή τη χώρα όπως βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Η απόσυρση του βιβλίου μου προξένησε θλίψη, όχι τόσο για το ίδιο το βιβλίο αλλά γιατί αισθάνομαι ότι όλη αυτή η διαμάχη τελικά μας γύρισε περισσότερα χρόνια πίσω απ' ό,τι πριν. Και διότι ακριβώς εξαιτίας αυτής της οπισθοδρόμησης τα πράγματα θα είναι πολύ δυσκολότερα την επόμενη φορά που κάποιος, κάποιοι, κάποτε θα επιχειρήσουν να θίξουν τα ιερά και τα όσια της νέας κοπέλας που σταυροκοπιέται μέσα στο λεωφορείο έξω απ' την εκκλησία, της κυρίας με το βαμμένο μαλλί στην τάδε ή τη δείνα κλαδική, του συνταξιούχου με το αυθαίρετο εξοχικό, του καθένα μας.

For your eyes only

Διαβάζω σήμερα στο blog του Ευάγγελου Βενιζέλου:
"Μια σκέψη μου είναι... να καλέσω τους bloggers σε μία ανοιχτή συζήτηση εφ’ όλης της ύλης σε φυσικό χώρο στην Αθήνα, πιθανώς μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου. Στη συζήτηση αυτή θα μπορούν να συμμετάσχουν αποκλειστικά bloggers. Το ίδιο θα μπορούσαμε να κάνουμε ίσως και στην Θεσσαλονίκη λίγες μέρες αργότερα."

Λοιπόν...μια φορά θυμάμαι πριν μερικά χρόνια έψαχνα για δουλειά και πήγα και σε μια συνέντευξη στο Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Τη δουλειά δεν την πήρα, έκτοτε όμως μου στέλνουν τακτικά προσκλήσεις για συνέδρια που διοργανώνουν, συνήθως με έναν κοινό παρανομαστή: τον Ε. Βενιζέλο ως εισηγητή. Δεν πήγα ποτέ στα συνέδριά τους, όπως δε θα πήγαινα ποτέ σε μια αφύσικη συνάντηση αλλά σε 'φυσικό χώρο' οργανωμένη από τον Ε.Βενιζέλο, for bloggers only (πως λέμε 'for your eyes only';). Μου φαίνεται ότι εκμεταλλεύεται τη δημοσιότητά του και τον τεράστιο καημό πολλών να νιώσουν έστω και για λίγο κοντά του την απατηλή λάμψη της διασημότητας και, στα πρόσωπά τους, την καυτή ανάσα της επικαιρότητας - ή απλά ότι κι αυτοί έχουν επιτέλους μια κάποια οντότητα. Kαι αυτό προκειμένου να οικειοποιηθεί πολιτικά το φαινόμενο blogs και να κερδίσει ψήφους από τις νέες γενιές, λέγοντας: 'είμαι κι εγώ ένας από σας!' Ειλικρινά εύχομαι να βγω λάθος γιατί σε σχέση με άλλους τον συμπαθώ, αλλά κάτι βαθιά μέσα μου λέει ότι όχι, δεν έπεσα και πολύ έξω.

Άλλωστε - και συγχωρέστε με - δε νομίζω ότι η λέξη blogger εκφράζει τίποτα. Είναι άδεια. Όσοι γράφουμε στα blogs όπως και όσοι κάνουν chat και τόσος άλλος κοσμάκης που κάνει διάφορα πράγματα - από ματαιοδοξία, αυτοαναφορικότητα, εγωισμό, διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο ίσως - είμαστε όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, απλά με ένα pc μπροστά μας. Δε συνιστούμε κανενός είδους ελίτ, είμαστε απλά χομπίστες.Ούτε όλα μαζί τα blogs αν τα βάλει κανείς συνιστούν κάποιου είδους 'κοινότητα' όπως τα θέλει ο Ε.Βενιζέλος αλλά, απλά, κομμάτι της κοινωνίας των lobbies και των hobbies που θα’ λεγε κι ο Καστοριάδης: νησίδες έκφρασης ιδιωτικοποιημένων ανθρώπων, εγκλωβισμένων στα γραφεία τους και τους καναπέδες τους. Στην καλύτερη (δηλαδή στη χειρότερη) των περιπτώσεων μπορούν να συγκροτήσουν το lobby των ανθρώπων που έχουν ως hobby τους τα blogs: δύο σε ένα δηλαδή ή ιδιωτικοποίηση στο τετράγωνο.

Tι συμβαίνει στη Βιρμανία;

Από το site του BBC, εύστοχες ερωτήσεις και ενδιαφέρουσες, πιστεύω, απαντήσεις για τα γεγονότα στη Βιρμανία:

Q&A: Protests in Burma
As demonstrations in Burma continue to gather pace, the BBC looks at what triggered the protests, who is involved and what they could mean for the country's military leaders.
What sparked the protests?

On 15 August the government decided to increase the price of fuel. Both petrol and diesel doubled in price, while the cost of compressed gas - used to power buses - increased five-fold.
The hikes hit Burma's people hard, forcing up the price of public transport and triggering a knock-on effect for staples such as rice and cooking oil.
Burmese people are angry about the sudden fuel price increase
Pro-democracy activists led the initial demonstrations in Burma's main city, Rangoon. When about 400 people marched on 19 August, it was the largest demonstration in the military-ruled nation for several years.
The authorities moved swiftly to quell the protests, rapidly arresting dozens of activists. Nonetheless, protests continued around the country. Numbers were small, but demonstrations were held in Rangoon, Sittwe and other towns.

Why are monks involved?

The monks started participating in large numbers after troops used force to break up a peaceful rally in the central town of Pakokku on 5 September.
At least three monks were hurt. The next day, monks in Pakokku briefly took government officials hostage. They gave the government until 17 September to apologise, but no apology was forthcoming.
When the deadline expired, the monks began to protest in much greater numbers and also withdrew their religious services from the military and their families.
There have been protests every day since the deadline, both in Rangoon and elsewhere, and they are getting bigger by the day. Tens of thousands of monks are now involved.
More and more Buddhist monks have been joining the marches
The participation of the monks is significant because there are hundreds of thousands of them and they are highly revered. The clergy has historically been prominent in political protests in Burma.
Because of the clergy's influence, the government has tried hard to woo many senior abbots. The fact that these abbots have chosen to remain silent is a sign for many people that they condone the protests.
Analysts believe that any violence against the monks could trigger a national uprising.

What has the government done about it?

At first, the country's military leaders held back, letting the protests continue.
But on Monday they said they were ready to "take action".
By late Tuesday, troops and riot police began to arrive in Rangoon, and a dawn-to-dusk curfew was introduced.
On Wednesday violence broke out at the Shwedagon Pagoda, Rangoon's holiest shrine, as police used baton charges and tear gas to try to stop monks embarking on a ninth day of protests.
Further clases are being reported on Thursday.

Are the protests still about an apology?

For some of the monks, yes. But for others, it has now gone far beyond that.
A group called the Alliance of All Burmese Buddhist Monks has emerged to co-ordinate the protests, and on 21 September it issued a statement describing the military government as "the enemy of the people".
They pledged to continue their protests until they had "wiped the military dictatorship from the land of Burma", and they have called on people across Burma to join them.
One rally marched past the house of detained pro-democracy leader Aung San Suu Kyi, clearly linking the monks' movement with a desire for a change of government.

Are others joining in?

In the initial days of the protests, the public did not appear to be involved - commentators suggested that they were too scared of retaliation.
But this has gradually changed as the demonstrations have grown in size.
Footage of one protest showed people lining the route as the monks marched, forming a chain to protect them from any retaliation from soldiers.
Aung San Suu Kyi was able to greet the monks over the weekend
And on 24 September, thousands of people responded to a call from the monks and joined a massive protest in Rangoon.
Key members of the opposition party, the National League for Democracy (NLD) are now said to be joining the protests, after initially distancing themselves from the action.

When did Burma last see protests like these?

The last time Burma saw anything on this scale was during the popular uprising of August 1988.
These protests were triggered by the government's decision in 1987 to devalue the currency, wiping out many people's savings.
Demonstrations began among students and then gradually spread to monks and the public. These culminated in a national uprising on 8 August 1988, when hundreds of thousands of people marched to demand a change of government.
The government sent troops to brutally suppress the protests. At least 3,000 people are believed to have died.

Ξένος σε δυο πόλεις

Άρτι αφιχθείς από ένα τριήμερο στην Αθήνα, έμεινα με την εντύπωση ότι αν και δεν πάνε ούτε τέσσερα χρόνια από τότε που την άφησα, αυτή η πόλη ήδη τρέχει με ρυθμούς που με ξεπερνούν και με αφήνουν να τρέχω λαχανιασμένος ξοπίσω της. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: στεκόμουν μπροστά στο αυτόματο μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων στο μετρό, και ώσπου να σκεφτώ αν ήταν το εισιτήριο των 80 λεπτών που ήθελα και αν μπορούσα να πάρω και ρέστα, είχαν ήδη χρησιμοποιήσει το ίδιο μηχάνημα - ενοχλημένοι από τη στατική παρουσία μου εμπρός του - ένας-δυο βιαστικοί Αθηναίοι πρώην συμπολίτες μου. Να βγάλω το συμπέρασμα ότι από το 2004 η Θεσσαλονίκη επιβράδυνε τους ρυθμούς μου; Ή ότι απλά με το που πατάει κανείς το πόδι του στα πεζοδρόμια της Αθήνας αυτόματα πατάει και γκάζι - είτε πεζός είτε οδηγός - έτσι, απλά για να μη μένει πίσω και θεωρηθεί καθυστερημένος; Η Αθήνα - στα 34 χρόνια που την έζησα - πάντα μου άφηνε την εντύπωση ότι κατοικούνταν από ανθρώπους που βιάζονταν χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζουν γιατί, απλά από κεκτημένη ταχύτητα. Από αυτή την άποψη ίσως προτιμώ τη Θεσσαλονίκη, μια που οι Θεσσαλονικείς φαίνονται λιγάκι πιο υπομονετικοί όταν, επί παραδείγματι, οδηγώντας σε μια διασταύρωση και ήδη χαμένος, δε μπορώ να αποφασίσω αν θα ήταν λάθος να στρίψω αριστερά ή ακόμη πιο λάθος αν έστριβα δεξιά.

Νέα τεχνολογία ταιριάσματος

Γνωριμίες με ηλεκτρονικό σύστημα ταιριάσματος

Όσοι και όσες ψάχνετε το ταίρι σας - ένα σύντροφο βρε αδερφέ - και πιστεύετε ότι μέχρι τώρα σταθήκατε άτυχοι, ότι έχετε τον ανθρωποδιώκτη ή το βλακομαγνήτη (για να το πω κομψά), μη στεναχωριέστε άλλο: το ότι αυτή τη στιγμή βλέπετε αυτό το post σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι η νέα τεχνολογία είναι φίλη σας και ότι και οι ίδιοι είστε φιλικοί και πρόσχαροι απέναντί της. Μπορείτε λοιπόν άφοβα να εμπιτευθείτε τη νέα, σύγχρονη αμερικανική τεχνολογία ΚΑΙ στο ζήτημα "σύντροφος". Πείτε " έχε γειά" στα μοναχικά βράδια εμπρός στην τηλεόραση, στο άδειο, κρύο κρεβάτι πριν κοιμηθείτε, στις μοναχικές βόλτες - και επιτέλους, θα έχετε και κάποιον να πάτε μαζί σινεμά!

Τα μπιλιάρδα

Από τα 18 μέχρι περίπου τα 22 μου - δε θυμάμαι ακριβώς πια, πάνε και αρκετά χρόνια - σερνόμασταν με τους 2-3 κολλητούς μου αρκετά βράδια στα μπιλιάρδα. Γαλλικό, ρώσικο ή αμερικάνικο, ανάλογα τη διάθεση της παρέας και τη διαθεσιμότητα τραπεζιών. Από τότε έμεινα με την εντύπωση ότι τα μπιλιάρδα είναι ένας χαρακτηριστικός ανδρικός χώρος: κάτι σαν ανδρικές τουαλέτες αλλά, επιπλέον, με τραπέζια με τσόχες στο ντεκόρ. Ποτέ δε βλέπαμε γυναίκες, θα ήταν άλλωστε κάτι σαν παραφωνία. Όποτε τύχαινε, μια στο τόσο, να εμφανιστεί καμιά κοπέλα, που ποιος ξέρει πώς ξεβράστηκε στο περίεργο αυτό νησί με τις στέκες, τα τεμπεσίρια, τις καραμπόλες, τα "κορδόνια", το ημίφως, τα μεγάλα φώτα με τα χαρακτηριστικά κρόσια πάνω από τα τραπέζια και τους καπνούς από τα τσιγάρα, σίγουρα θα ένιωθε λαιμούς να γυρίζουν και μάτια να τη σκανάρουν ανελέητα μέσ' από όλη την αίθουσα. Μιλάω βέβαια για τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές αυτής του '90, δε μπορώ να γνωρίζω πώς έχουν σήμερα τα πράγματα. Συνήθως βάζαμε στοίχημα για το ποιος θα κερδίσει και ο πιο χαμένος όλο και κάπως θα την πλήρωνε. Οι βραδιές αυτές μου άφηναν ένα αίσθημα ευγενούς μπιλιαρδικής άμιλλας, ας πούμε, αλλά και μια αίσθηση χαμένου χρόνου, ιδίως όταν κατέληγα και χαμένος της αναμέτρησης. Τελευταία φορά έπαιξα μπιλιάρδο πριν πολύ λίγα χρόνια με τη γυναίκα μου, στο "play room" ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στα Γρεβενά. Και θυμάμαι ότι η αίσθηση που μου άφησε εκείνο το "play room" ήταν φτηνής - αν και σε τόσο ακριβό ξενοδοχείο - απομίμησης των χαμένων μπιλιαρδικών βραδιών της νεότητάς μου.

Άρτος και θεάματα

Η ιστορική φράση, αλλά και σημερινή διεθνής έκφραση «άρτον και θεάματα» ανάγεται στη Ρωμαϊκή περίοδο και προέρχεται από τη λατινική φράση Panem et circenses. Κατά τον Iουβενάλιο (Satires X. 81), (διάσημο Ρωμαίο σατυρικό ποιητή), στην πρώιμη βυζαντινή εποχή όπως επίσης και στην δυτική αυτοκρατορία που βρίσκονταν σε παρακμή, ο αυτοκράτορας προσέφερε στον λαό σιτάρι (ψωμί) και θεάματα στον ιππόδρομο με σκοπό να τους κάνει να αποσπαστούν από τα μεγαλύτερα προβλήματα της κοινωνίας.

(Από τη Βικιπαίδεια)

Στην Ελλάδα των αρχών του 21ου αιώνα ο άρτος φαίνεται να λιγοστεύει, με το 25% των Ελλήνων να ζει στα όρια της φτώχειας, με τους συνταξιούχους των 500 ευρώ, τους άνεργους και τη νέα γενιά των 700 ευρώ. Πρέπει λοιπόν να αυξηθούν επειγόντως τα θεάματα: άρχισαν τα ποδόσφαιρα και οι οθόνες των τηλεοράσεων σε μπαράκια, σπίτια και καφετέριες πρασίνισαν ήδη. Ο σύγχρονος ιππόδρομος έχει χλοοτάπητα και τα άλογα αντικαταστάθηκαν από ανθρώπους που τρέχουν κλοτσώντας μια μπάλα. Αν μη τι άλλο, η φιλόζωη κοινωνία μας δε θα ανεχόταν ποτέ το θέαμα ταλαίπωρων ζώων να σκοτώνονται στο τρέξιμο.

Υπάρχει γενική βούληση;

Η εκλογή της νέας κυβέρνησης εκφράζει τη βούληση όλων των Ελλήνων (που τους ψήφισαν, εννοείται). Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: δεν εκφράζει τη γενική βούληση.

Αναφέρομαι βέβαια στην περίφημη διάκριση του Ρουσσώ μεταξύ «γενικής βούλησης» και της «βούλησης όλων»:

«Υπάρχει συχνά μεγάλη διαφορά μεταξύ της βούλησης όλων και της γενικής βούλησης· η γενική βούληση φροντίζει μόνο για το κοινό συμφέρον ενώ η βούληση όλων φροντίζει για το ατομικό συμφέρον, και δε συνιστά παρά άθροισμα ατομικών επιθυμιών». Αυτή η φράση από το Κοινωνικό Συμβόλαιο φωτίζει πιστεύω τον τρόπο με τον οποίο ψήφιζαν και εξακολουθούν να ψηφίζουν πολλοί συμπατριώτες μας: με γνώμονα όχι το γενικό καλό αλλά τα μικροσυμφέροντά του και τις μικροεπιδιώξεις του ο καθένας. Στη βάση αυτού του αθροίσματος ατομικών επιδιώξεων και μικροσυμφερόντων, μετουσιωμένων σε ψήφους, φοβάμαι ότι εκλέγονται οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα.

Αλλά θα μου πείτε, ποιος καταπιάνεται σήμερα με τέτοιου είδους ερωτήματα και λεπτομέρειες; Τα μέσα ενημέρωσης έχουν αναμφίβολα σημαντικότερα ζητήματα να ασχοληθούν:

Πέταξαν καφέ στον Ευ. Βενιζέλο

ΚΑΤΑ την προσέλευσή του στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, άγνωστος του έριξε υγρό στο πίσω μέρος του σακακιού του. Μετά το επεισόδιο ο κ. Βενιζέλος προσπάθησε να ανοίξει διάλογο με τον άγνωστο άνδρα και κατόπιν έκανε την εξής δήλωση: «Καταλαβαίνω ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή... Ορισμένοι καταστρέφουν το πολιτικό κεφάλαιο της δημοκρατικής παράταξης. Εγώ ως μελλοντικός ηγέτης όλης της παράταξης συγχωρώ τους ταλαίπωρους ανθρώπους, συγχωρώ τους επαγγελματίες που γίνονται καθοδηγούμενα όργανα σε μία αθλιότητα... υπονομεύουν την παράταξη, έχουν ευθύνες αυτές που καθοδηγούν και υποθάλπουν αυτή την αντιαισθητική κατάσταση».

(Από τη σημερινή Καθημερινή)