8 Φεβ 2010

Δεν είμαι από δω



Βρέχει. Τα ακουστικά στ’ αυτιά και στο ραδιόφωνο Δεύτερο Πρόγραμμα. Μια νεανική, ανεβαστική φωνή αγκαζέ με μια μελωδία που σε ταξιδεύει μου λέει ‘δεν είμαι από δω’. Η φωνή ανήκει στον Παύλο Παυλίδη και μου θυμίζει το φίλο μου το Γιώργο, που μου χάρισε κάποτε ένα cd με τραγούδια του Παυλίδη. Πόσες και πόσες διαδρομές δεν έκανα οδηγώντας σε όρη και βουνά, σε θάλασσες και αμμουδιές με συντροφιά τις ταξιδιάρικες και ταξιδευτικές αυτές μελωδίες. Ο Γιώργος βέβαια δε μένει πια εδώ, έφυγε για τη Φινλανδία, παρέα με τη Φινλανδή φίλη του, αρχικά για να συνεχίσει τις σπουδές του στη φιλοσοφία και εν συνεχεία για να μείνει. Άρχισε σιγά-σιγά να μιλάει και τη γλώσσα και τώρα φαντάζομαι αραιά και που θα κατεβαίνει στην Ελλάδα. Από τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο ακούω ότι η κυβέρνηση θέλει να μειώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων για να εξοικονομήσει χρήματα που χρειάζονται για να μπαλωθούν τρύπες, να πληρωθούν δανειστές, να πειστούν δύσπιστοι Ευρωπαίοι για την εντιμότητά μας και τη σοβαρότητά μας ως χώρα. Αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ακριβώς τι μισθούς παίρνουν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Ο πρωθυπουργός, στη συζήτηση στη Βουλή για την ιθαγένεια στους μετανάστες, επιμένει ότι ‘Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι’. Εγώ κύριε πρωθυπουργέ, παρότι ήδη γεννήθηκα Έλληνας οπότε ως προς αυτό δεν έχω επιλογή, δεν θέλω να γίνω Έλληνας. Αν Έλληνας είναι αυτός που τσαλαπάτησε τα μέτρα κατά του καπνίσματος, που καβαλάει με την αμαξάρα το πεζοδρόμιο, που κλείνει με τα τρακτέρ ή ό, τι άλλο βρει δρόμους. Ή αυτός που έχει κάνει την Ελλάδα τη φτωχότερη χώρα της παλιάς ΕΕ αλλά και με τους πιο παχύσαρκους κατοίκους (!), που λέει ‘ωχ αδερφέ εγώ θα σώσω τον κόσμο’ και χώνεται βαθύτερα στον καναπέ, που νομίζει ότι είναι τόσο σπουδαίος που κατεβαίνει στους δρόμους με το ΛΑΟΣ για να μη γίνουν κι άλλοι σαν κι αυτόν. Να μη γίνουν Έλληνες. Ένας άλλος φίλος, στην ηλικία του Γιώργου, φεύγει αυτές τις μέρες για τη Βενεζουέλα. Έχει συγγενείς εκεί, θα ψάξει μια καλύτερη τύχη. Κι ένας τρίτος φίλος, που ζει στην Αγγλία εδώ και χρόνια, μου λέει ότι βλέπει κάθε μέρα στις ειδήσεις την Ελλάδα και στεναχωριέται, γιατί τη βλέπει για όλους τους λάθος λόγους. Γι’ αυτό κι εγώ, τραγουδάω μαζί με τον Παυλίδη: δεν είμαι από δω.

3 σχόλια:

Odysseas είπε...

Γεράσιμε συμφωνώ με κάθε σου λέξη...
Μόνο που από τις ειδήσεις εκτός από τη μείωση μισθών μαθαίνω και πως χώρισε η Μενεγάκη... Εξίσου σημαντικό θέμα θα μου πεις!

Διαβάζω χρόνια τον Economist και μέχρι πριν ενάμιση μήνα η λέξη Ελλάδα εμφανιζόταν το πολύ 1-2 φορές το χρόνο (με μια μικρή εξαίρεση το Δεκέμβριο του 2008 -πάλι για κακό). Εδώ και μερικές εβδομάδες βρισκόμαστε... πρώτο τραπέζι πίστα. Το ίδιο με πληροφορούν φίλοι πως συμβαίνει σε αμερικάνικες εφημερίδες.

Και το χειρότερο είναι πως όλο αυτό μόνοι μας το δημιουργήσαμε. Κομματάκι-κομματάκι, αρχίζοντας από τη δεκαετία του ΄80.

Το μόνο που με κάνει να ελπίζω είναι πως τώρα πια πιστεύω πως έχουμε φτάσει στον πάτο. Η ΕΕ δε μπορεί να μας αφήσει να βουλιάξουμε άλλο, γιατί θα τους πάρουμε κι αυτούς μαζί. Ελπίζω λοιπόν να μας υποχρεώσουνε να γίνουμε άνθρωποι. Αν δε μας υποχρεώσουνε αυτοί, αποκλείεται να γίνουμε μόνοι μας. Κάτι μου λέει πως "του Έλληνα ο τράχηλος" και ο "ζυγός", μαζί δεν κάνουνε και χώρια δε μπορούνε...

Δεν σκέφτομαι, μα γράφω είπε...

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μ'όσα λες. Κι αυτό με λυπεί. 'Η δυστυχία του να είσαι Έλλην' τα λέει όλα.."Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη."

Γεράσιμος είπε...

Oδυσσέα για να δούμε... προσωπικά πιστεύω πως αν οι ίδιοι δεν πάρουμε χαμπάρι που έχουμε φτάσει η ΕΕ δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα.

Δεν σκέφτομαι μα γράφω κι εγώ δεν χάρηκα με τις διαπιστώσεις μου...