Σήμερα, ημέρα των γαλλικών προεδρικών εκλογών και βλέποντας στο CNN το διαγραφόμενο νικητή, συντηρητικό Σαρκοζί να χειροκροτείται από τους θριαμβολογούντες οπαδούς του, θυμήθηκα όσα συνέβαιναν τέτοια περίπου εποχή στο Παρίσι και τη Γαλλία, πριν 39 χρόνια.
Πιστεύω ότι ακόμα και εκείνες τις αναμφισβήτητα εκρηκτικές κινητοποιήσεις μπορεί κανείς να τις ερμηνεύσει ποικιλοτρόπως. Αντί για μία γνήσια επαναστατική έκρηξη, εμπνευσμένη μεταξύ άλλων και από τις ιδέες του Καστοριάδη, ο Μάης του ’68 μπορεί να ερμηνευθεί και ως μία φοιτητική εξέγερση που έπασχε από την έλλειψη βάθους και στερεότητας των ιδανικών της και από μία σύγχυση γύρω από τους στόχους της. Ο Μεξικανός ποιητής Octavio Paz είπε κάποτε ότι τα γεγονότα εκείνου του Μάη αποτελούσαν ‘το θέαμα, τη φιέστα της επανάστασης’ ή ‘[μία] φιέστα προς τιμήν της επανάστασης’, και ότι στο γαλλικό Μάη του ’68 ‘η τελετή ήταν πραγματική, αλλά η επικληθείσα θεότητα ήταν ένα φάντασμα.’
Αν θα συμφωνούσε κανείς, δεν θα μπορούσε παρά να αναρωτηθεί αν μία ‘άδεια’ ή ‘κούφια’ επανάσταση, όπως ο Μάης του ’68 κατά τον Paz, αποτελεί τη μοναδική μορφή που η ριζική κοινωνική κριτική μπορεί να πάρει σήμερα στη Δύση. Άσχετα από το αν συμφωνεί κανείς με τον Paz ή όχι, μοιάζει προτιμότερο να μιλήσουμε, όπως ο Καστοριάδης, όχι για μία βίαιη κινητοποίηση ενάντια στο σημερινό status quo ante, αλλά για μία αλλαγή στην ανθρωπολογική δομή των σημερινών ανθρώπων που θα οδηγήσει στην εμφάνιση μιας άλλης μορφής ύπαρξης και δράσης.
