6 Δεκ 2011

Μια ανεξήγητη επέτειος

Με διαδηλώσεις και πορείες σε πολλές πόλεις της χώρας, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί τιμούν τη συμπλήρωση τριών χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Στην Αθήνα, μαθητές και φοιτητές θα συγκεντρωθούν το μεσημέρι στα Προπύλαια, ενώ στις 6 το απόγευμα προγραμματίζεται συγκέντρωση αντεξουσιαστών.

Στην περυσινή επέτειο, οι μαθητές σε διάφορα σχολεία της χώρας απέκλεισαν συμβολικά δρόμους στις γειτονιές τους, ενώ ακολούθησαν πορείες.

Επί ποδός βρίσκονται 5.000 αστυνομικοί για την αποφυγή επεισοδίων.

Λόγω των διαδηλώσεων, στις 17:00 θα κλείσει ο σταθμός του μετρό στο Πανεπιστήμιο και στις 18:00 ο σταθμός στο Σύνταγμα.


Τα παραπάνω από τις σημερινές εφημερίδες. Για μια επέτειο που πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πώς και γιατί προέκυψε. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν ένα παιδί όπως πολλά άλλα της ηλικίας του, που του άρεσε να κάνει βόλτες στην Αθήνα. Κάποια στιγμή βρέθηκε στο - εντελώς - λάθος μέρος τη λάθος ώρα και, από το όπλο ενός θερμοκέφαλου, βρήκε το θάνατο. Το ότι τα Εξάρχεια - το λάθος μέρος που λέγαμε - έχουν τις τελευταίες δεκαετίες υποβαθμιστεί σε στέκι τοξικομανών, "αντιεξουσιαστών", περιθωριακών κάθε είδους που προκαλούν συχνά πυκνά επεμβάσεις ή επιχειρήσεις "σκούπα" της αστυνομίας, το ξέρουν κι οι πέτρες. Το ότι ένας δεκαπεντάχρονος βρέθηκε εκεί και είχε την κατάληξη που είχε ήταν πραγματικά κάτι θλιβερό. Κάτι τραγικό για την οικογένειά του.

Αλλά από εκεί και πέρα: ως τι έγινε "ήρωας" ο Αλέξης; Τίνος πράγματος αποτελεί σύμβολο; Μήπως "αντίστασης" σε μια θεωρούμενη ως αδίστακτη αστυνομοκρατία, που στα ματωμένα της χέρια θεωρείται ότι βρίσκουν το θάνατο αθώα παιδιά; Και η οποία - αστυνομία - αποτελεί εφεξής τον "ιδεολογικό" αντίπαλο, τον "απέναντι" κάθε γυμνασιόπαιδου ή λυκειόπαιδου; Το να μεγαλώνουν μαθητές Γυμνασίων ή Λυκείων, μια ολόκληρη γενιά εφήβων ή και επόμενες, με έναν τέτοιον "ήρωα", του οποίου ο θάνατος έχει κατ' αυτόν τον τρόπο συμβολοποιηθεί, αποτελεί νομίζω αναμφισβήτητη ένδειξη μιας κοινωνίας άρρωστης, ανεξέλικτης, "κολλημένης".

Μιλάμε για την κοινωνία την ελληνική, η οποία πασχίζει, παλεύει να βγει από κολλήματα, παθογένειες, ιδεοληψίες της μεταπολίτευσης ή, ακόμα παλιότερα, του Εμφυλίου, να κλείσει ανοιχτές πληγές που την σημάδεψαν, που δεν της επέτρεψαν να εξελιχθεί. Μια κοινωνία που αντί να πάει - επιτέλους! - παρακάτω βλέποντας ότι έχει καταντήσει κατακερματισμένη, ημιδιαλυμένη, δημιουργεί φρέσκα φαντάσματα, καινούργιους διχασμούς, νέας κοπής "καλούς" και "κακούς". Γιατί; Για να έχουν οι μελλοντικές γενιές
τα ολόδικά τους "πατήματα" εύκολης ανυπακοής ή "αντίστασης", κούφιας, ανέξοδης "αμφισβήτησης", σαν αυτή που κανείς βλέπει στην Ελλάδα από συνδικαλιστές ή άλλους αυτόκλητους "φίλους του λαού"; Νομίζω το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι περισσότερη "επανάσταση", περισσότερα "επαναστατικά" σύμβολα. Τι χρειάζεται; Να ξαναβρεί την χαμένη της αξιοπρέπεια, οι κάτοικοί της να καταφέρουν να ανακαλύψουν όσα τους συνδέουν, όσα τους εμπνέουν, σαν συμπολίτες και όχι μέλη του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Και μια τέτοια επέτειος, ένα νέο Πολυτεχνείο, δεν βοηθά. Μα καθόλου.

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γεράσιμε, επικροτώ αυτά που γράφεις. Κάποτε πρέπει να τολμάμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έστω κι αν βρίσκονται σε αντίθεση με την "πολιτική ορθότητα" (μια έννοια τόσο υποκριτική που δεν την κατάλαβα ποτέ). Το τραγικό της απώλειας ενός νέου ανθρώπου δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα για νέες κοινωνικές κατρακύλες. Συγγνώμη για την ανωνυμία.

Πιγκουίνος είπε...

Η αφαίρεση της ζωής του παιδιού είναι ένα τραγικό γεγονός. Αλλά είναι προφανές ότι κάποιοι απλώς ψάχνουν αφορμές για να εκδηλώσουν τα ιδεολογικά, τα πολιτικά και παραπολιτικά τους απωθημένα. Και ως προς τούτο, οι λαϊκές εκδηλώσεις εμένα μου φαίνονται μάλλον ως βεβήλωση της μνήμης του παιδιού.

Κι έτσι η σημειολογία του Αλέξη (παιδί / φόνος / αστυνομικός / Εξάρχεια) γίνεται βορά στα χέρια των αιωνίως εξεγερμένων, ανανεώνοντας απλώς την εμμονή τους να εξεγείρονται. Για τους λάθος λόγους και προς τη λάθος κατεύθυνση.

αθεόφοβος είπε...

Δυστυχώς η κοινή λογική δεν είναι τόσο κοινή όσο κοινώς νομίζουμε.

"Φιλαλήθης" είπε...

Αγαπητέ Γεράσιμε συμφωνώ διότι δυστυχώς αναζητάμε ¨"αφορμές" για να χάνουμε την συνοχή, την ηρεμία μας ως χώρα αναζητώντας "οπαδούς" πολιτικά ωφέλη εν προκειμένω καλλιεργώντας ενα αρνητικό κλίμα μισαλοδοξιας στίς ανεγκέφαλες λαικές μάζες.- Οι κυβερνώντες σκεπτόμενοι εφήμερα, απερίσκεπτα προκαλούν τεραστίου μεγέθους καταστροφές στήν νοοτροπία του μέσου Έλληνα αναζητώντας ¨"ημέτερους" που ¨ομως έτσι αλοιώνουμε τις συνειδήσεις βάζοντάς τους "παρωπίδες".- Όλες αυτές τις αρρωστημένες ενέργειες τις δημιουργεί η "ξεχαρβαλωμένη" μας δημοκρατία με τά τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι πολίτες όπως είναι..[χαράτσια,ανασφάλεια,περικοπές καθημερινά οι πολίτες μισθών, συντάξεων, αδιαφάνεια,βουλευτική ασυλία,ακρίβεια,ανεργία κ.ο.κ.].- Η δύναμη, η ικανότητα, η εν γένει αποτελεσματικότητα τού κάθε κράτους εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τήν¨"παιδεία"!! κι από τα θετικά η αρνητικά "διδάγματα" που αφομοιώνουν οι λαοί από τις εκάστοτε ηγεσίες..!!-

gerasimos είπε...

Aπό το κρεβάτι του πόνου - μια ίωση με τιμώρησε για το ανεβλαβές ποστ - να πω ότι χαίρομαι που συμφωνούμε. Εύχομαι ηρεμότερες μέρες να 'ρθουν.

Ο..."ΦΙΛΑΛΉΘΗΣ"... είπε...

Σου εύχομαι ολόψυχα γρήγορη ανάρωση διότι είσαι ενεργός πολίτης χρήσιμος, αντικειμενικός αμερόληπτος κι ακριβοδίκαιος..!!- Αντιλαμβάνεσαι ακριβώς περιγράφοντας τα εκάστοτε γεγονότα ώς έχουν δίχως "μακιγιάζ" απεναντίας μιλάς γιά τήν "ωμή" πραγματικότητα όταν κάτι συμβαίνει κι όπως συμβαίνει χωρίς παρεκτροπές.- Σου αξίζει ενα μεγάλο εύγε γιά τήν φιλοπατρία,νηφαλιότητα πού σέ διακρίνει μάς είσαι απαραίτητος, εύχομαι πάντα να χαίρεις άκρας υγείας εσύ κι όλη η οικογένειά σου.

gerasimos είπε...

Αγαπητε/η 'φιλαλήθη' σ' ευχαριστώ για τα (πολύ) καλά σου λόγια. Ενεργός πολίτης δε νιώθω (ενεργός μπλόγκερ, ναι!) αλλά θα 'θελα να 'μαι, όπως και όλα τα υπόλοιπα που λες.