Όλα για το χρήμα;

Μόλις κυκλοφόρησε η ‘πολυαναμενόμενη’ αυτοβιογραφία της Νατάσα Κάμπους, του κοριτσιού - 22 ετών σήμερα - που σε ηλικία μόλις 10 ετών απήχθη από έναν ψυχικά διαταραγμένο άνδρα που την κράτησε για οκτώ ολόκληρα χρόνια φυλακισμένη σε ένα υπόγειο στη Βιέννη. Έχοντας ήδη περάσει από την τηλεόραση ως παρουσιάστρια, η Νατάσα κάνει τώρα το ντεμπούτο της ως συγγραφέας, με την κυκλοφορία του ιστορικού των όσων υπέστη υπό τον τίτλο «3.096 ημέρες». Και με κάνει να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο, πραγματικά για ποιο λόγο, κάποιος που τράβηξε όσα αυτή η πολύπαθη κοπέλα, θα προχωρούσε σε κάτι τέτοιο. Ως γνωστόν, ζούμε σε μια εποχή που η διασημότητα, το να γίνει κανείς ‘αναγνωρίσιμος’, έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη, απόλυτη αξία, ελλείψει βαθύτερων, συμπαγέστερων αξιών. Γι’ αυτό ίσως και δεν φαίνεται περίεργο το ότι η δεσποινίδα Κάμπους ‘εκμεταλλεύτηκε’ τη μεγάλη δημοσιότητα που πήρε η τραγική προσωπική της ιστορία για να πάρει μια εκπομπή στην τηλεόραση, πραγματοποιώντας το όνειρό της να γίνει δημοσιογράφος. Δεν φαίνεται περίεργο, αν και θα έπρεπε. Το ότι το ‘μικρόβιο’ αυτό της αναγνωρισιμότητας, πιθανώς και της απόκτησης εύκολου και ‘γρήγορου’ χρήματος έγινε τόσο ισχυρό ώστε να ‘μολύνει’ ακόμα και αυτή την πολύπαθη Νατάσα Κάμπους, μου προκαλεί προσωπικά προβληματισμό. Και λέει νομίζω πολλά για το τι είδους αξίες έχουν σήμερα αφεθεί να κυριαρχούν και να ποδηγετούν τους νέους κυρίως ανθρώπους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξιστόρηση των όσων πέρασε η δεσποινίδα Κάμπους στα χέρια του ανθρώπου που την κρατούσε στο υπόγειό του για οκτώ βασανισμένα χρόνια, θα γίνει μπεστ σέλερ. Άλλωστε, πάντα προκαλεί ένα ιδιαίτερο, σαδιστικό ενδιαφέρον η εξιστόρηση του ανθρώπινου πόνου, ιδίως αν συνδυάζεται με ‘γαργαλιστικά’ σεξουαλικά υπονοούμενα, όπως σε αυτή την περίπτωση. Αναρωτιέμαι, εν τέλει, τι σκοπό εξυπηρετεί αυτή η έκδοση, πέραν της αύξησης της προσωπικής περιουσίας της δεσποινίδας Κάμπους και της αναγνωρισιμότητάς της. Ίσως η ίδια να ξέρει καλύτερα. Ίσως πάλι και όχι.

Μια αντι-ανάρτηση

Οι διακοπές τελείωσαν εδώ και καιρό. Έχουν ήδη γίνει ανάμνηση, παίρνοντας τη θέση τους στο slideshow με ετικέτα ‘καλοκαιρινές διακοπές’ που θα παίζει τις σκοτεινές μέρες του χειμώνα. Ο Σεπτέμβρης ήρθε, με κλειστή την τηλεόραση, που στην φάση αυτή την ενδιάμεση μεταξύ των καλοκαιρινών επαναλήψεων και της ‘καινούργιας’ σεζόν – εντός εισαγωγικών το καινούργιας διότι στην τηλεόραση η ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων υλικών σερβίρεται ως δημιουργική μαγειρική – δεν βλέπεται. Και χωρίς πολύ ίντερνετ που και αυτό κάπως το βαρέθηκα, μια που και αυτό χρησιμοποιεί πολλές φορές τα ίδια, δοκιμασμένα δομικά υλικά ακόμη και για τις πιο πετυχημένες συνταγές του. Όσο περισσότερο κρατάω τις οθόνες μου κλειστές, τόσο περισσότερο σκέφτομαι ότι το να περνάς ένα σκανδαλωδώς μεγάλο μέρος της ζωής σου μπροστά σε οθόνες, δεν είναι και το καλύτερο. Όπως και να το κάνουμε. Αποφάσισα ότι δεν χρειάζομαι άλλες πληροφορίες, από αυτές που τόσο επίμονα γεννά το ίντερνετ. Αποφάσισα ακόμη ότι δεν χρειάζομαι πάνω από μια φορά την εβδομάδα να μαθαίνω τι γίνεται στην Ελλάδα και την υφήλιο, ανοίγοντας κάποια ιντερνετική εφημερίδα. Και ότι μπορώ να αρχίσω να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στην οικογένειά μου, στους παλιούς μου γνώριμους που λέγονται βιβλία – από καιρό ξέχασα την απόλαυση που μπορεί να σου προσφέρει ένα φρεσκοτυπωμένο βιβλίο –, αλλά και σε κάποιους άλλους παλιούς γνώριμους, που λέγονται άνθρωποι. Άνθρωποι από αυτούς τους συνηθισμένους, τους καθημερινούς, που συναντά κανείς στη γειτονιά του, στο δρόμο, στα πάρκα. Και που μερικές φορές δεν τους βλέπει καν, από τη στιγμή που το μάτι του έχει συνηθίσει, έχει εθιστεί στο φως της οθόνης. Ένα φως που όταν σβήσει, σκοτεινιάζουν όλα. Και όταν παραμένει σβηστό καιρό, αρχίζει κανείς, όπως σε μια ξαφνική διακοπή ρεύματος, να συνειδητοποιεί κάποια πράγματα. Ίδωμεν…

Καλό καλοκαίρι

Stress test

Φανταστείτε να ζείτε σε μια χώρα που από το περσινό φθινόπωρο, στα πλαίσια μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης και υπό την αιωρούμενη απειλή της χρεοκοπίας, μαστίζεται από μαζικές απεργίες ως αντίδραση σε σκληρά μέτρα που πάρθηκαν για την αντιμετώπιση αυτής της φοβερής κρίσης και της συνοδού απειλής. Απεργίες ανθρώπων που μπορούσαν να απεργήσουν, με μοναδικό αποτέλεσμα την ταλαιπωρία όλων αυτών – όπως εγώ – που ΔΕΝ μπορούσαν να απεργήσουν. Φανταστείτε, στο τελείωμα αυτής της βασανιστικής, εξαντλητικής χρονιάς, να στερείστε και το μέσο μαζικής μεταφοράς (για την ολοκλήρωση έργων ‘εκσυγχρονισμού’ που ήταν να είχαν τελειώσει από τον περασμένο Μάρτιο) που χρησιμοποιείτε για τη μετακίνησή σας από και προς τη δουλειά, να ψάχνετε για εναλλακτικές διαδρομές και να καταλήγετε απλώς σε περισσότερο περπάτημα στο μολυσμένο και υποβαθμισμένο κέντρο της Αθήνας. Σαν επιστέγασμα όλων αυτών και καθώς πλησιάζουν οι μέρες για την πολυπόθητη καλοκαιρινή άδεια – για τις ολιγοήμερες διακοπές που περιμένατε όλη τη χρονιά και με τη σκέψη τους κάνατε κουράγιο, αντέχατε όταν έρχονταν τα χειρότερα –, φανταστείτε να μένετε χωρίς βενζίνη και να μην μπορείτε καν να φτάσετε μέχρι το μέρος των διακοπών σας, λόγω καινούργιων απεργιών και ‘κινητοποιήσεων’ από μειοψηφίες (αποκλεισμούς εισόδων διυλιστηρίων και άλλες τέτοιες ‘δημοκρατικές’ δράσεις, όπως συνηθίζεται στη χώρα που κάποτε γέννησε τη δημοκρατία και έκτοτε την έδωσε για υιοθεσία, εισπράττοντας ως αντίτιμο τα εκατομμύρια τουρίστες που έρχονται κάθε καλοκαίρι να δουν που γεννήθηκε η νεαρά). Πόσο, πόσα μπορεί να αντέξει κανείς; Οι εφημερίδες έλεγαν πριν λίγες μέρες ότι οι ελληνικές τράπεζες πέρασαν πανηγυρικά τα ‘stress tests’ της ΕΕ, τα τεστ κοπώσεως στα οποία υπεβλήθη το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Άρα, οι τράπεζες αντέχουν. Οι πολίτες;

Περί λαδωμάτων, ανταλλαγών, δυστυχημάτων...

Δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Ένα ολόκληρο κράτος λαδώνονταν από έναν γερμανικό τεχνολογικό κολοσσό και παρ’ όλα αυτά δεν βρέθηκε κανένας που να… λαδώθηκε. Στην αρχή, οι του διάτρητου και μπατίρικου αυτού κράτους - οι κυβερνήσεις κατά το κοινώς λεγόμενο - προσπάθησαν να βρουν και να ‘τιμωρήσουν’ τον άνθρωπο που μοίραζε το χρήμα, σαν να έφταιγε αυτός που πάντα βρίσκονταν κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί, εκλεγμένοι ή διορισμένοι, έτοιμοι να το πάρουν. Όμως, το πουλάκι πέταξε. Kαι πλέον, όπως λένε οι σημερινές εφημερίδες, ψάχνουν οι ιθύνοντες νόες που εκλέξαμε για να μας κυβερνούν να βρουν πώς θα ‘τιμωρήσουν’ τον ίδιο τον γερμανικό κολοσσό, που - σα δε ντρεπόταν - μοίραζε ‘μαύρα’ δεξιά κι αριστερά – ή μάλλον Δεξιά ΚΑΙ Αριστερά του πολιτικού φάσματος. Και κανείς μα κανείς μέχρι τώρα δεν ασχολήθηκε με το να βρει όλους αυτούς που λαδώθηκαν, που τα πήραν. Σα να λέμε ο παραλογισμός που γεννάται με την κορύφωση της ανευθυνότητας, της αδιαφάνειας και της ημετεροκρατίας, σε όλο του το μεγαλείο.

Την ίδια στιγμή επιβάλλεται η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στο δεξί χέρι του πρώην πρωθυπουργού για ευθύνες στο άλλο μεγάλο σκάνδαλο ξεπουλήματος κρατικής γης και δεν κουνιέται φύλλο. Οι του κόμματος που έβγαλε αυτόν τον πολιτικό-καρτούν που μας κυβέρνησε - τρόπος του λέγειν - για πεντέμισι χρόνια ‘καλύπτουν’ το δεξί χέρι, κατηγορώντας τη Δικαιοσύνη για υπερβολική αυστηρότητα. Σαν να λένε στους Έλληνες πολίτες ότι η ίδια η Δικαιοσύνη δεν είναι να την εμπιστεύεται κανείς, γιατί λειτουργεί - κατευθυνόμενη υποτίθεται από την τωρινή κυβέρνηση - με κριτήρια εκδικητικά-πολιτικά, προσπαθώντας να ‘εξοντώσει’ έναν ανθρωπάκο που έτυχε να βρεθεί ‘μπλεγμένος’ σε ένα τραγικό σίριαλ διαπλοκής μεταξύ των δυο κυρίαρχων εξουσιών της χώρας αυτής, που έχουν, σαν από συνεννόηση, ενωθεί εις σάρκαν μια και άντε να τις ξεχωρίσεις τις ρημάδες: πολιτικών και παπάδων.

Αυτοί πάντως που δεν είναι να εμπιστεύεται κανείς είναι οι ελληνικοί δρόμοι, για χρόνια κάτοχοι του πανευρωπαϊκού ρεκόρ σε θανατηφόρα δυστυχήματα. Σήμερα προστέθηκαν, στο βάθρο της πρωτιάς, τρεις ακόμη νεκροί από σύγκρουση φορτηγού με τουριστικό λεωφορείο στη Βόρειο Ελλάδα (στη φωτογραφία). Απ’ ό, τι φαίνεται μάλλον δε χρειάζεται να περιμένουμε το κυκλοφοριακό χάος που απειλεί να εμφανιστεί στην πρωτεύουσα με τη μη ανάθεση στη Siemens - στα πλαίσια της ‘τιμωρίας’ της για το αδιάντροπο λάδωμα του ελληνικού κράτους - της συντήρησης των φωτεινών σηματοδοτών, για να θρηνήσουμε νεκρούς. Αρκούν οι δρόμοι αυτοί που είναι, οι Έλληνες οδηγοί αυτοί που είμαστε, για να κρατήσουμε το θλιβερό μας ρεκόρ. Δεν ξέρω τελικά τι είναι χειρότερο: να ζεις σε μια χώρα με κυβερνήσεις που λαδώνονταν εν τω συνόλω τους αλλά δεν κατάφεραν να βρουν ούτε έναν μεταξύ τους που να λαδώθηκε και ψάχνουν να ‘ξεσπάσουν’ στους ‘χορηγούς’ τους; Να ξέρεις ότι για πεντέμισι χρόνια σε κυβερνούσε ένας άνθρωπος που αποκαλύπτεται διαρκώς ‘μικρότερος’, σιωπώντας μπροστά σε όσα του καταλογίζονται; Ή να ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους ξεχάσεις όλους αυτούς όταν σε κάποια κακοχαραγμένη στροφή ή αντιμέτωπος με έναν άμυαλο ‘συμπολίτη’ οχυρωμένο στο λαμαρινένιο του φρούριο, θα έχεις άλλα να σκεφτείς;

Αναταραχή στην blogόσφαιρα για τη δολοφονία Γκιόλια και άλλα παραμύθια

Έτσι τιτλοφορείται άρθρο των Νέων - χωρίς τη δική μου... προσθήκη - που με έκανε να βγω για λίγο από τη θερινή ραστώνη για να διευκρινίσω κάποια πράγματα. Καταρχάς, αγαπητοί συντάκτες των Νέων, ο Σωκράτης Γκιόλιας ΔΕΝ ήταν blogger. Ήταν, όπως λέγεται, η 'ψυχή' ενός blog που όμως ΔΕΝ ήταν blog αλλά ιντερνετικό κουτσομπολάδικο, κάτι σαν τηλεοπτικό μεσημεριανάδικο αλλά με ευρύτερη θεματική γκάμα και μεγαλύτερες φιλοδοξίες (φιλοξενεί βλέπετε και 'καταγγελίες' πολιτών του τύπου 'πήγα να φάω στην τάδε ταβέρνα και οι πατάτες ήταν προτηγανισμένες'). Εν συνεχεία, η blogόσφαιρα των Νέων ΔΕΝ είναι η blogόσφαιρα. Όλα τα blogs του άρθρου είναι 'ειδησεογραφικά', που εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα συνεχούς ροής 'ειδήσεων' που παρέχει η Google για να κρατάνε το ενδιαφέρον του κάθε βαριεστημένου που θα μπει για να δει τα τελευταία κουτσομπολιά επί παντός επιστητού. Ούτε το neolaia.gr του συμπαθέστατου Νικόλα Μπαρδάκη είναι blog, όπως και ο Νικόλας δεν είναι blogger. Δεν είναι blogger ούτε ο δημοσιογράφος Αλέκος Μάρκελλος. Εν ολίγοις, αγαπητοί συντάκτες των Νέων: ξέρω, ξέρετε, ότι στην Ελλάδα έχουμε μια τάση να μπερδεύουμε τα πράγματα. Το ποδόσφαιρο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης το αποκαλούμε πολιτική, τα κλαψουριάρικα μπουζουκοτράγουδα τα αποκαλούμε 'λαϊκό' τραγούδι, τους διαπλεκόμενους εργατοπατέρες τους αποκαλούμε 'εκπροσώπους των εργαζομένων' και ούτω καθ' εξής. Όμως, τουλάχιστον σε ό, τι αφορά στα blogs, θα έπρεπε να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί. Και αυτό γιατί όσο κι αν έχει εκφυλιστεί - δείτε όλα αυτά τα 'blogs' του άρθρου -, όσο κι αν έχει 'ξεφουσκώσει' σε σχέση με τα πρώτα της πετάγματα, η blogόσφαιρα, όχι αυτή των Νέων αλλά η πραγματική, αποτελεί ένα τελευταίο καταφύγιο ανόθευτης, αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, διαμόρφωσης απόψεων και άσκησης κριτικής στα όσα μας κρατάνε στάσιμους. Μπορείτε να μην τη γουστάρετε, να την αγνοείτε, να την κριτικάρετε, να την κατηγορήσετε για μύρια όσα. Αλλά τουλάχιστον δείτε την όπως είναι, αυτή που είναι. ;-)

Η... δική τους ΑΓΡΟΓΗ

Σε κορυφαία απόδειξη της αναξιοκρατίας και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος αναδεικνύεται το σκάνδαλο της εταιρείας ΑΓΡΟΓΗ, μετά την αποκάλυψη ότι η εταιρεία είχε μεταβληθεί επί Νέας Δημοκρατίας σε χώρο «τακτοποίησης» συγγενικών προσώπων υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή και βουλευτών του κόμματος. Το όργιο των αυθαίρετων προσλήψεων έγινε μάλιστα προσπάθεια να καλυφθεί με γνωμάτευση του καθηγητή της Νομικής Σπ. Φλογαΐτη, στον οποίο προσέφυγε η διοίκηση της εταιρείας ΑΓΡΟΓΗ τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου, προκειμένου να αποσείσει τις ποινικές ευθύνες της. Σύμφωνα με ντοκουμέντο που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο καθηγητής Φλογαΐτης γνωμάτευσε θετικά υπέρ των 273 παράνομων προσλήψεων «δικών μας παιδιών» στην εταιρεία και έλαβε ως αμοιβή 25.000 ευρώ!

Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά…

Νομίζω ότι ζούμε ένα ενδιαφέρον καλοκαίρι, προπαθώντας να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας. Αλλά για να τους επανεφεύρουμε πρέπει πρώτα να τους ξαναβρούμε, ύστερα από δεκαετίες κατά τις οποίες κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να μη δούμε ποιοι είμαστε, κλείνοντας τα μάτια ή στρέφοντας αλλού το βλέμμα μπροστά στα προβλήματα, τις ασχήμιες, τις μικρότητες. Εδώ που φτάσαμε, το να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας, το να επανακτήσουμε λίγη από την ανθρωπινότητά μας, δεν είναι και το ευκολότερο. Είναι πράγμα δύσκολο, καθήκον – ναι, πλέον έχει γίνει καθήκον – βαρύ. Γι’ αυτό και αν καταφέρουμε κάτι, το παραμικρό, θα έχουμε καταφέρει πολλά. Αν πετύχουμε, αλλάζοντας οι ίδιοι, να περάσουμε ένα δυνατό, συλλογικό, σαρωτικό μήνυμα στους κυβερνώντες ότι στεκόμαστε, οι πολίτες, στο ύψος των προσωπικών μας περιστάσεων για να μπορέσουν κι αυτοί να ξαναγίνουν ταγοί και όχι ουραγοί, θα έχουμε κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα. Θα έχουμε κερδίσει το τζόκερ για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Βεβαίως η χώρα αυτή, όπως βγάζει ελιές και πορτοκάλια, έτσι βγάζει και Χατζηγάκηδες. Και θα συνεχίσει να παράγει μεγάλους ευεργέτες ψηφοφόρων με αντίτιμο κάποια προσταυρωμένα ψηφοδέλτια, φιλάνθρωπους υπουργούς και ευγνώμονες διορισμένους. Στο χέρι μας είναι όμως να στραφούμε σε άλλους είδους ‘προϊόντα’, μποϊκοτάροντας τα μπαγιάτικα, παλαιοπολιτικά. Αρκεί να αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση, ως καταναλωτές υποσχέσεων με αντίτιμο ψήφους. Αρκεί να ξεκινήσουμε από τους εαυτούς μας για να φτάσουμε, για να φτάσει το παράδειγμά μας μέχρι τα υπουργικά γραφεία. Μπορούμε;

Polis Park: πρώτα τα αυτοκίνητα, μετά οι άνθρωποι

Δεν ξέρω αν έχετε περάσει τελευταία από τη Νέα Σμύρνη. Αν ναι, θα προσέξατε μεταξύ πλατείας και Άλσους, στο κέντρο δηλαδή της Νέας Σμύρνης, ένα Polis Park. Το υπόγειο αυτό πάρκινγκ κατασκευαζόταν για χρόνια, έχοντας μετατρέψει τις δυο πλατείες τις οποίες καταλαμβάνει το επίγειο μέρος του σε ένα τεράστιο εργοτάξιο. Πέρσι το καλοκαίρι παραδόθηκε το υπόγειο τμήμα του. Όχι όμως και το επίγειο, που παραμένει εργοτάξιο, με λαμαρινένια περίφραξη. Το τμήμα του αυτό θα γινόταν υποτίθεται πράσινο, αλλά αυτό που βλέπει κανείς είναι μια αλόγιστη χρήση τσιμέντου, με την κατασκευή μιας γιγάντιας – έξω από κάθε μέτρο και εντελώς αταίριαστης με τα μεγέθη της περιοχής – πεζογέφυρας που περνάει πάνω από τον συγκριτικά μικροσκοπικό δρόμο που χωρίζει τις δυο πλατείες, ‘εξυπηρετώντας‘ τους ανύπαρκτους – μια και παραμένουν αποκλεισμένοι από τις λαμαρίνες της περίφραξης – πεζούς. Και αυτό το τσιμεντούργημα αναγκάζομαι δυστυχώς να το βλέπω καθημερινά από το μπαλκόνι μου, με τα παρατημένα οικοδομικά υλικά, τους τόνους τσιμέντου που κατέστρεψαν την αισθητική της κάποτε όμορφης αυτής περιοχής με τις δυο πλατειούλες που ‘έδεναν’ το Άλσος με την πλατεία, την ψυχρή όψη του. Στέκει μάρτυρας της επικράτησης κάποιων διαχρονικών ‘αξιών‘’ που έχουν στιγματίσει τη χώρα αυτή και την πρωτεύουσά της: της εργολαβικής αυθαιρεσίας, της πρωτοκαθεδρίας του ΙΧ έναντι του απλού πολίτη, της τσιμεντοποίησης των τελευταίων ανοιχτών, ελεύθερων χώρων αυτής της πόλης, της κερδοφορίας για την κάθε αλυσίδα χώρων στάθμευσης. Eν τέλει, μετά από σαράντα σχεδόν χρόνια στη Νέα Σμύρνη και στην ίδια την Αθήνα, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, απ’ όπου έφυγα και ξαναγύρισα, σκέφτομαι, αντικρίζοντας το απέραντο γκρίζο του τσιμέντου, ότι έρχεται η ώρα της οριστικής φυγής…

Ελεύθερος

Σήμερα απαλλάχτηκα από ένα μεγάλο βάρος. Το βάρος μιας τεχνητής ανάγκης. Αλλά για να πάρω τα πράγματα από την αρχή να πω ότι εδώ και λίγο καιρό το κινητό μου, ένα υπερμοντέρνο Samsung με οθόνη αφής και χίλια δυο άλλα εντυπωσιακά πραγματάκια ως δυνατότητες, άρχισε να… κάνει κλήσεις μόνο του. Ξανακαλούσε από μόνο του αριθμούς που είχα προηγουμένως καλέσει, τελειώνοντας τις κάρτες μου (ναι, πάντα καρτοκινητά είχα). Πήγα λοιπόν στο υποκατάστημα του ‘Γερμανού’ απ’ όπου το είχα αγοράσει και ρώτησα αν καλύπτεται το προφανώς ελαττωματικό μου τηλέφωνο από κάποια εγγύηση. Η λέξη αυτή όμως φάνηκε να μη φτάνει στ’ αυτιά των υπαλλήλων: ήταν σαν να μιλούσα μια ξένη, ακατανόητη γι’ αυτούς γλώσσα. Με τα πολλά, μου είπαν ότι θα μπορούσα να αφήσω το τηλέφωνο για σέρβις, το οποίο θα μπορούσε να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες. Ρώτησα αν διέθεταν τηλέφωνο αντικατάστασης, αλλά μου ξεκαθάρισαν ότι θα έπρεπε να το αφήσω μένοντας χωρίς καθόλου τηλέφωνο για όσο θα διαρκούσε το σέρβις. Δεν ξέρω εσάς, αλλά με όλα αυτά, δυσκολεύοντάς με σε όλες τις προσπάθειές μου για εναλλακτικές λύσεις, μου φαίνονταν σαν να μου έλεγαν, με ένα κλείσιμο του ματιού, να αγοράσω ένα (ακόμα) καινούργιο. Αποφάσισα λοιπόν να φύγω και λίγο αργότερα, περιμένοντας τον ηλεκτρικό στην Ομόνοια, αγόρασα από ένα κιόσκι στην αποβάθρα ένα πολύ απλό Nokia των 30 ευρώ με ένα χρόνο εγγύηση παρακαλώ και χωρίς να χάσω και το τρένο. Κρατώντας στο χέρι το φτηνό μου αλλά εγγυημένο κινητό, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο λίγο χρειαζόμουν το προηγούμενο, με όλες τις άχρηστες δυνατότητές του. Τελικά, από ένα κινητό αποφάσισα ότι χρειαζόμουν να μπορώ απλώς να μιλάω κι ας μην είχε κάμερα, παγκόσμιο ρολόι, οθόνη αφής και χίλια δυο άλλα που για κάποιο λόγο κάποιοι με είχαν προφανώς πείσει ότι χρειαζόμουν. Και ένιωσα ξαφνικά πιο ανάλαφρος, σαν να είχε φύγει ένα βάρος από πάνω μου. Αλλά νομίζω γι’ αυτό το βάρος σας μίλησα ήδη... :-)

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το μυστήριο των άφωνων μαζών

Πριν μερικές δεκαετίες ο εικονιζόμενος Γάλλος διανοητής Jean Baudrillard, θέλοντας να δώσει το στίγμα της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, ιδίως όσον αφορά στις συμπεριφορές και νοοτροπίες των πολλών, έδωσε μια πολύ γλαφυρή περιγραφή των σημερινών βουβών μαζών, που δείχνουν βαθιά αδιαφορία και απάθεια απέναντι στο οποιοδήποτε ερέθισμα, ιδίως πολιτικό. Έφτασε να υποστηρίξει ότι υπό τη βαριά σκιά αυτών των άβουλων, απρόσωπων, ανέκφραστων μαζών, επήλθε ο θάνατος της πολιτικής ως δυνατότητας. Και τόνισε πόσο υπονομευτικές για την ποιότητα της δημοκρατίας και τη δυνατότητα κοινωνικοπολιτικών αλλαγών είναι αυτές οι σιωπηρές μάζες, που αδιαφορούν επιδεικτικά για την πολιτική, αδυνατούν να αρθρώσουν συλλογικές απόψεις και επιμένουν, με την εκκωφαντική τους σιωπή, να δηλώνουν απλώς ‘παρών’. Όλα αυτά βεβαίως προκαλούν προβληματισμό. Και οι ανησυχητικές επισημάνσεις του Baudrillard φαίνονται να άγγιξαν μια από τις μεγάλες ‘δικές μας’ πολιτικές προσωπικότητες, τη Ντόρα Μπακογιάννη, που με το νέο κόμμα που ετοιμάζει φιλοδοξεί να σπάσει αυτό το φοβερό τείχος σιωπής και απομόνωσης. H κυρία Μπακογιάννη δείχνει αποφασισμένη. Δηλώνει ότι «αυτό το οποίο πρέπει να ψάξουμε είναι τους ανθρώπους που δεν έχουν εκφραστεί μέχρι τώρα. Αυτό που ονομάζεται "η σιωπηλή, η σκεπτόμενη πλειοψηφία"» και σημειώνει ότι έχει ήδη ανακαλύψει αρκετούς από αυτούς. Η ριψοκίνδυνη πολιτικός φαίνεται ότι τόλμησε να εισέλθει στην απάτητη, σκοτεινή ζούγκλα των σιωπηρών πλειοψηφιών και να ανακαλύψει μερικούς δυνάμει ψηφοφόρους της που κρύβονταν μέσα στις μάζες, αποφεύγοντας τη μεγάλη κυρία της ελληνικής πολιτικής. Δε μένει παρά να ανακαλύψει και πολλούς ακόμη, μετατρέποντάς τους από απογοητευμένους, κυνικούς μηδενιστές σε ένθερμους υποστηρικτές του νέου της κόμματος. Έτσι, το θρίλερ των σκοτεινών μαζών που με τη στάση τους εκμηδένισαν την πολιτική ως δυνατότητα και πιθανότητα, μπορεί να μετατραπεί σε μια αλά Ιντιάνα Τζόουνς περιπέτεια, με την πρωταγωνίστρια να φέρνει στο φως διαρκώς περισσότερους βουβούς ψηφοφόρους, οι οποίοι, με το που την αντικρίζουν, βρίσκουν τη φωνή τους. Δε νομίζω να φανταζόταν ποτέ ο Baudrillard ότι ο σύγχρονος πολιτικοκοινωνικός εφιάλτης των απαθών μαζών θα έπαιρνε ένα τέτοιο τέλος, με την έλευση ενός τολμηρού, θηλυκού Ιντιάνα Τζόουνς της πολιτικής. Αλλά καμιά φορά η κινηματογραφική φαντασία δίνει αναπάντεχο τέλος ακόμα και στους χειρότερους εφιάλτες…

Γιατί το ΠΑΜΕ δεν πάει πουθενά...

Υπάρχει ο ρεαλισμός. Και υπάρχει και το ΠΑΜΕ, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο για όσους ξέρουν από καλούς αγώνες, όπως μπορεί να ξέρουν κι από καλά κρασιά. Το ΠΑΜΕ λοιπόν για πολλοστή φορά θα ταλαιπωρήσει όσους σε πείσμα της χαράς της ζωής - αυτού που οι πολύξεροι σ’ αυτά Γάλλοι λένε joie de vivre -εξακολουθούμε να ζούμε και να εργαζόμαστε στην Αθήνα και μάλιστα καλοκαιριάτικα ξεκινώντας, από αύριο, νέο κύκλο απεργιακών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων εναντίον των κυβερνητικών ρυθμίσεων σε εργασιακά και ασφαλιστικό. Η κορδέλα των εγκαινίων των καλοκαιρινών αγώνων θα κοπεί σε συγκέντρωση αύριο το πρωί στην Ομόνοια αλλά και σε προσυγκεντρώσεις στην πλατεία Κλαυθμώνος και αλλού. Τι διεκδικεί από αύριο το ΠΑΜΕ; Διεκδικεί ‘δουλειά για όλους’ - σύμφωνοι, αυτό και ποιος δε θα το ήθελε, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται -, με ‘πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα’ - κι αυτό μια χαρά ακούγεται -, ‘5θήμερο, 7ωρο, 35ωρο’. Και κάπου εδώ αρχίζουν να… ξεφεύγουν τα πράγματα και οι απαιτήσεις. Το ΠΑΜΕ απαιτεί: ‘1.400 ευρώ κατώτερο μισθό, επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ, σύνταξη στα 60 για τους άντρες και 55 για τις γυναίκες και κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ’. Νομίζω, χωρίς την παραμικρή διάθεση υπεράσπισης του εργασιακού κατεστημένου, από το οποίο έχω και προσωπικά υποφέρει και εξακολουθώ να υποφέρω, ότι 1.400 ευρώ κατώτερο μισθό ή 1.120 ευρώ επίδομα ανεργίας ή κατώτερη σύνταξη ΔΕΝ θα μπορούσαμε υπό τις παρούσες συνθήκες αλλά και γενικότερα να δούμε στην Ελλάδα, είτε μας αρέσει είτε όχι. Και ότι ζητώντας κάτι τέτοιο απλώς δείχνουμε να έχουμε χάσει, δείχνουν να έχουν χάσει οι του ΠΑΜΕ, την όποια επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα την οποία, σαδιστικά, κάνουν ακόμα σκληρότερη ταλαιπωρώντας με τις συγκεντρώσεις τους χιλιάδες Αθηναίους, εργαζόμενους και μη. Δεν ξέρω αν νομίζουν οι του ΠΑΜΕ ότι ζουν σε κάποια άλλη χώρα ή αν απλώς έχουν κλειστεί σε ένα φανταστικό ρινγκ με την κυβέρνηση χωρίς να τους νοιάζει τι γίνεται τριγύρω, αλλά το να μπλοκάρουν το κέντρο της Αθήνας βασανίζοντας όσους ζουν ή εργάζονται σε αυτό κάθε λίγο και λιγάκι με συγκεντρώσεις ζητώντας πράγματα που δεν γίνονται, μόνο χειρότερα κάνει τα όσα ήδη πολλοί ζούμε και τραβάμε. Άραγε το έχουν σκεφτεί;