10 Ιουν 2011

Λαομάνα

Δε μπορώ παρά να νιώσω περήφανος που ζω στη ‘λαομάνα’ Θεσσαλονίκη, όπως την αποκάλεσε χθες ο Μίκης Θεοδωράκης στη συγκέντρωσή του στην πλατεία Αριστοτέλους. Τι σημαίνει ‘λαομάνα’; Προφανώς η πόλη που βγάζει, γεννά, λαό. Μπορεί οι βιομηχανίες και οι κάποτε φημισμένες βιοτεχνίες της να έχουν κλείσει η μια πίσω από την άλλη, μπορεί στη θέση τους να ανοίγουν ατελείωτα καφέ για να πνίγουν οι άπραγοι νέοι τον πόνο τους στους φραπέδες, αλλά η πόλη εξακολουθεί να παράγει άφθονο λαό. Λαό που χρησιμεύει σαν πρώτη ύλη, σαν προζύμι, για τέτοιου είδους συγκεντρώσεις. Παρόντα, στη συγκέντρωση, πολλά από τα φαντάσματα του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού που στοιχειώνει την έρμη την Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80: ο χάνομαι γιατί ρεμβάζω Κώστας Ζουράρις, ο έτερος μακεδονομάχος και ελληνοχριστιανός Στέλιος Παπαθεμελής, το εθνικό ‘γαμώτο’ Βούλα Πατουλίδου, ο έκπτωτος πλην λαοπρόβλητος Παναγιώτης Ψωμιάδης.

Αλλά ας μη μένουμε σ’ αυτά. Η πλατεία ήταν γεμάτη χθες. Ήταν γεμάτη ανθρώπους που έψαχναν, που ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον από τον οποίο να αγκιστρωθούν, κάποιον να τους εμπνεύσει, να τους οδηγήσει, να τους βγάλει από το κακό όνειρο που ζουν κάθε μέρα και χειρότερα. Και, ως προς αυτό, ο Μίκης Θεοδωράκης ήσαν μια κάποια λύσις. Παρότι μιας κάποιας ηλικίας, παρότι δεν είχε να πει κάτι που δεν είχαν ξανακούσει, παρότι όπως κάθε λαϊκιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν στεναχώρησε τον πελάτη λαό (που ως πελάτης έχει πάντα δίκιο), ρίχνοντας όλα τα φταιξίματα στους κακούς κυβερνώντες, που, για μια ακόμη φορά, τον παραπλάνησαν. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός, που ακούραστα γεννά η λαομάνα, ήταν εκεί. Περιμένοντας.

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,

και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

5 σχόλια:

Meropi είπε...

Από το "φτωχομάνα" πήγαμε στο "λαομάνα"????

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Ο ξεπεσμός του Μίκη είναι, σχεδόν, απίστευτος αλλά δυστυχώς τον σπρώχνουν τα ΜΜΕ...

Η Βούλα Πατουλίδου ανήκει και αυτή στην ίδια κατηγορία με Ψωμιάδη, Παπαθεμελή κλπ;

gerasimos είπε...

Μερόπη σε μια τόσο βασανισμένη, ταλαίπωρη πόλη ο χαρακτηρισμός 'μάνα' αν μη τι άλλο ταιριάζει...

ΙωάννηΚ η Πατουλίδου ήταν που άνοιξε τη φούσκα της 'άνοιξης του ελληνικού αθλητισμού' το καλοκαίρι του 1992 με τη νίκη της στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Και αυτή η φούσκα των ντοπέ υπερελλήνων (παρότι η ίδια η Πατουλίδου μπορεί να ήταν 'καθαρή') ήταν απ' τις μεγάλες...

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την Πατουλίδου για τη "βιομηχανία" παραγωγής υπεραθλητών που στήθηκε*, μπορεί να στάθηκε τυχερή που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο αλλά σταμάτησε να αγωνίζεται μετά από αυτό. Σίγουρα δεν είναι Χαλκιά, παρόλο που αυτή είναι ειδική περίπτωση :)

Οσον αφορά τη Θεσσαλονίκη θέλω να είμαι αισιόδοξος μιας και πλέον Δήμαρχος είναι ο κύριος Μπουτάρης και όχι κάποια λέρα όπως ήταν η κατάσταση μέχρι πρώτινος.

*Σχετικό-άσχετο: είναι ένα από τα ποστς που θέλω να γράψω.

gerasimos είπε...

Η Πατουλίδου (το εθνικό 'γαμώτο') απλά μου φάνηκε χαρακτηριστική φιγούρα της εποχής της 'μεγάλης' Ελλάδας που κράτησε μέχρι το 2004.

Όσον αφορά τη Θεσσαλονίκη και τον νέο δήμαρχο (τον πέτυχα και τις προάλλες να τρώει το υπαίθριο καλαμπόκι του στην παραλία, στην έκθεση βιβλίου) νομίζω ότι ο κος Μπουτάρης αποτελεί μια όαση καθαρής σκέψης και πράξης σε μια έρημο ανοησίας που λέγεται ελληνική πολιτική. Αλλά δεν περιμένω θαύματα, κυρίως λόγω της ηλικίας του αλλά και της κατάστασης γύρω του...