11 Μαρ 2009

Taxi stories



Τελευταία χρησιμοποιώ αρκετά συχνά ταξί. Έφτασα λοιπόν να κατατάξω τους οδηγούς ταξί σε τύπους, ανάλογα με κάποια χαρακτηριστικά τους που άλλοτε ενοχλούν κι άλλοτε πάλι εντυπωσιάζουν. Έχουμε και λέμε:

1. Ο μπάρμπας. Πρόκειται γι’ αυτόν που αν καταφέρω και αντιληφθώ την αξύριστη μουτσούνα του πίσω από το παρμπρίζ του ταξί του, πλέον δε θα μπω. Πρόκειται για άνθρωπο που για ανεξιχνίαστους και εντελώς δικούς της λόγους η ζωή τον έχει φτύσει κατάμουτρα και αυτός της επιστρέφει και με το παραπάνω το φτύσιμο, στο πρόσωπο κάθε επιβάτη που θα έχει την ατυχία να μπει στο ταξί του. Θα καπνίζει φυσώντας τον καπνό μέσα στο ταξί, θα σταματάει όπου και όπως λάχει για να πάρει δεύτερο ή και τρίτο επιβάτη χωρίς να ρωτήσει τον πρώτο. Θα βλαστημάει με την παραμικρή αφορμή, με αγαπημένα θύματα γυναίκες οδηγούς, απρόσεχτους πεζούς και γενικά όποιον του στραβοκαθίσει. Τύπος χαρακτηριστικά ευερέθιστος, με την παραμικρή υπόνοια ανεξάρτητης σκέψης ή πρωτοβουλίας εκ μέρους του επιβάτη στραβώνει και το δείχνει, κάνοντας ό, τι μπορεί για να δείξει στον επιβάτη-αντάρτη ότι τον έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

2. Ο νέος και ωραίος. Πρόκειται θα έλεγα για το ακριβώς αντίθετο του προηγούμενου. Μια χαρά παλικάρι, με πεντακάθαρο το ταξί του, ευγενέστατος και επαγγελματίας. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ποια ατυχία τον έριξε σ’ αυτή την όσο να 'ναι δύσκολη δουλειά. Αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις, σε κάνει βγαίνοντας από το ταξί σχεδόν να στεναχωριέσαι, ιδίως αν αναλογιστείς τον επόμενο μπάρμπα που μπορεί να σε περιμένει.

3. Ο θεούσος. Ναι, υπάρχει κι αυτός. Με το ραδιόφωνο συντονισμένο σε κάποιον εκκλησιαστικό σταθμό, ακούγοντας γαλήνιες, αλλόκοσμες μουσικές ή συζητήσεις και κηρύγματα ιερωμένων, σταυροκοπιέται αδιάκοπα, καθότι η Αθήνα μας και κάθε ελληνική πόλη διαθέτουν, ως γνωστόν, ουκ ολίγες εκκλησίες. Κατά τα άλλα, από αδιάφορος έως συμπαθής στη συμπεριφορά του. Ηρεμότατος και ισορροπημένος σε ανησυχητικό – για σένα, που αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι δεν πάει καλά με την αφεντιά σου – βαθμό, μπορεί με την ηρεμία και την γαλήνια αύρα του να σε κάνει να βγεις κι εσύ από το ταξί του λίγο θεούσος, ιδίως μετά από μεγάλη διαδρομή. (Όταν λέω λίγο εννοώ ότι μετά από ένα-δυο λεπτά περνάει η επήρειά του και επανέρχεσαι. Ευτυχώς.)

4. Ο ληστής (γιατί περί ληστείας πρόκειται) του σταθμού. Έχουμε εδώ όλους αυτούς τους ελεεινούς και τρισάθλιους τύπους που σε περιμένουν, μόλις κατέβεις αποκαμωμένος από το τρένο, στο Σταθμό Λαρίσης ή Θεσσαλονίκης για να σε αποτελειώσουν. Μπροστά τους, ο προαναφερθείς μπάρμπας φαίνεται πρόσκοπος. Αφού μπεις στο ταξί φωνάζουν τον προορισμό σου στους άλλους ταλαίπωρους που περιμένουν στην πιάτσα μπας και τσιμπήσουν κι άλλα θύματα. Αν τους κάτσουν κι άλλοι, ίσως εσύ σταθείς τυχερός. Αν όχι… μάλλον την πάτησες. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής τον αισθάνεσαι να σε ψυχογραφεί, προσπαθώντας να καταλήξει αν και κατά πόσον – μάλλον μόνο κατά πόσον – τον παίρνει να σε κλέψει. Μακριά!

5. Ο ακράτητος. Πρόκειται για έναν οποιοδήποτε από τους προηγούμενους ή συνδυασμό τους που έχει μπαφιάσει ο άνθρωπος τόσες ώρες μόνος του στο ταξί και ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον για ν’ ανοίξει το παραμικρό θέμα συζήτησης. Κι όταν λέμε το παραμικρό εννοούμε το παραμικρό. Από οτιδήποτε ακούσει στο ραδιόφωνο μέχρι μια λέξη που θα του πεις από την οποία θα πιαστεί για να σου ανοίξει μια ατελείωτη συζήτηση. Δικαιολογημένος ο άνθρωπος, αλλά κι ο έρμος ο επιβάτης στον προορισμό του θέλει να πάει, όχι να κουβεντιάσει για το που πάνε τα τέλη κυκλοφορίας που πληρώνουμε ή για το αν η οικονομική κρίση αποτελεί μια τεράστια συνωμοσία των «αφεντικών» που μας δουλεύουν ψιλό γαζί.

6. Ο κολλητός. Πάλι μπορεί να πρόκειται για οποιονδήποτε από τους προηγούμενους, με ιδιαίτερη συγγένεια με τον ακράτητο. Αν είσαι άντρας είσαι το παλικάρι του, αν γυναίκα η κοπελιά του. Σου μιλάει – σιγά μη δε σου μίλαγε – σα να σε ξέρει χρόνια, σα να έχετε λύσει όλα τα παγκόσμια αλλά και τα μεταξύ σας προβλήματα. Σε βαθμό που βγαίνοντας αρχίζεις και αναρωτιέσαι από που μπορεί να τον ήξερες.

7. Ο σπόρτσμαν. Τον καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις στο ταξί και ακούς τον οποιοδήποτε σπορ fm στο ραδιόφωνο. Τα αυτιά σου κατακλύζονται από προγνωστικά, βαρύγδουπες αναλύσεις – στην αρχή μπορεί να νομίζεις ότι πρόκειται για πολιτική εκπομπή αλλά όχι, μόνο για μπάλα μιλάνε τόσο σοβαρά στο ραδιόφωνο – για το αν η Ίντερ είναι εύκολη ή δύσκολη ομάδα για Στοίχημα. Αν μάλιστα ο πρωταγωνιστής μας διαθέτει και σούπερ ουάου μεγαφωνική εγκατάσταση στα πίσω καθίσματα, νιώθεις ένα με την παρέα, αρχίζεις και προβληματίζεσαι για το πώς και γιατί αυτή η ρημάδα η Ίντερ μας δυσκολεύει τόσο στις προβλέψεις.

5 σχόλια:

xasodikis είπε...

Καλή η πινακοθήκη :), και αρκετά πλήρης θα έλεγα (κατά καιρούς έχω πέσει σε όλες τις περιπτώσεις, αν και σπάνια παίρνω ταξί).

Για τον έβδομο τύπο έχει γράψει παλιά ο Ουμπέρτο Έκο ένα ωραίο κείμενο στο Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο, και άλλο ένα για τους ταξιτζήδες γενικά.
Προσωπικά, τους χειρότερους εκπροσώπους του είδους τους έχω πετύχει στη Σαλονίκη πάντως...

Odysseas είπε...

Η θρησκεία μου μου απαγορεύει να παίρνω ταξί, αλλά 4-5 φορές το χρόνο πέφτω στον βούρκο της αμαρτίας. Θα μου μείνει αξέχαστη μία συζήτηση (μονόλογος μάλλον), γύρω στις 3 τα ξημερώματα, δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, επέστρεφα από δουλειά και είχα αναγκαστεί να πάρω ταξί λόγω προβλήματος με το αυτοκίνητο. Δεν είχα καθόλου όρεξη για κουβέντα, αλλά όταν άρχισε να γκρινιάζει για το κρύο έκανα το λάθος να του πω ότι στον Καναδά που ήμουνα λίγες μέρες νωρίτερα ήταν πολύ χειρότερα. Το επόμενο δεκάλεπτο άρχισε ένα μονόλογο για την Αυστραλία και τον Καναδά που ενώ υποτίθεται είναι προχωρημένες χώρες "πιστεύουν σε νεράιδες και βασίλισσες και παραμύθια" (εννοούσε τη βασίλισσα της Αγγλίας ο τύπος).

Επίσης θυμάμαι εκείνο τον καλό άνθρωπο που μου έδειξε Chios by night, όταν, επιστρέφοντας ξημερώματα από άδεια από το στρατό στη Χίο, γύρισε 2-3 στρατόπεδα για να αφήσει άλλους φαντάρους, ξαναπέρασε από το λιμάνι, πήρε έναν ακόμα, τον πήγε κι αυτόν και στο τέλος πήγε κι εμένα. Φυσικά όλοι οι άλλοι πηγαίνανε σε εντελώς άσχετες κατευθύνσεις. Α, και με χρέωσε και παραπάνω από το κανονικό...

wintersea είπε...

Τους έχω καταχωρισμένους στα απολύτως μαύρα κατάστιχα... και ναι, ναι, βεβαίως υπάρχουν εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα!

Έχω υποστεί απίστευτες ταλαιπωρίες, όπως όλοι μας άλλωστε. Και να βρομοκοπάει ο ίδιος και το ταξί απλυσιά, και να ακούει στις 9 το πρωί τα πιο απίθανα σκυλάδικα (οδηγώ και είμαι λιώμα και μου τέλειωσε το πιώμα - ναι υπάρχει αυτό το τραγούδι!), και να ακούει ανείπωτες αθλητικές μπουρδολογίες και να καπνίζει μέσ' στα μούτρα μου με κλειστό παράθυρο (!), και να βρίζει αισχρά ο,τιδήποτε κινούνταν γύρω του, και τα πάντα...

Προχθές είδα έναν να αφήνει μία γυναίκα με δύο βαλίτσες επί της οδού Λιοσίων για να πάει με τα πόδια στο σταθμό των ΚΤΕΛ!...

Από τις πιο απαράδεκτες επαγγελματικές ομάδες, στο έλεος των οποίων βρισκόμαστε καθημερινά είτε ως πελάτες είτε και ως οδηγοί βεβαίως (ξέρεις τι είναι να οδηγείς πίσω από ταξί;...)

Καλησπέρα!

gerasimos είπε...

Χασοδίκη δεν πάει πίσω και η συμπρωτεύουσα...

Οδυσσέα εννοείται, ότι αν μπεις φαντάρος σε ταξί, ως υπηρέτης της πατρίδας, δεν θεωρείσαι πελάτης αλλά ένα 'καλό παιδί' ή 'παλικάρι' που οφείλει να υπομείνει αδιαμαρτύρητα πράγματα όπως αυτά που περιέγραψες.

wintersea καλησπέρα. Νόμιζα ότι μόνο εγώ είχα παράπονα από τους οδηγούς ταξί...:-P

SeaGulL είπε...

Γεράσιμε, καλή σου μέρα!
Όπως γνωρίζεις ήδη, έχω δημιουργήσει ένα blog, με την ονομασία "Κλέφτρα Κίσσα" (http://kleftrakissa.blogspot.com/), στο οποίο "εκθέτω" κείμενα άλλων bloggers, που τους τα έχω "κλέψει".
Περισσότερα, μπορείς να βρεις και να διαβάσεις στην πρώτη μου ανάρτηση:
http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html
Επειδή μεταξύ των αναρτήσεων που έχω κλέψει περιλαμβάνονται και
δικές σου, θεώρησα σκόπιμο να σε ενημερώσω σχετικώς, ώστε, αν έχεις οποιαδήποτε αντίρρηση για την "κλοπή" αυτή, να με ενημερώσεις και να “κατεβάσω” τις σχετικές αναρτήσεις μου.

Ευχαριστώ
Seagull
http://seagullstefanos.blogspot.com/

Υ.Γ. Αφήνω σχετικό σχόλιο κάτω από κάθε πρωτότυπη ανάρτηση, για ευνόητους λόγους