20 Αυγ 2009

Los malakitos

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες χρονιές της ζωής μου ήταν αυτή που πέρασα σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια ενός μεταπτυχιακού. Ο καθημερινός συγχρωτισμός με ανθρώπους από άλλες κουλτούρες και διαφορετικούς πολιτισμούς - το πανεπιστήμιο συγκέντρωνε ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης - ανοίγει τα μάτια όσο λίγα άλλα πράγματα στη ζωή αυτή. Και μας μαθαίνει νομίζω πολλά, τόσο για τους άλλους όσο και για εμάς. Όπως και τα υπόλοιπα χρόνια που έμεινα στην Αγγλία για το διδακτορικό μου, απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι τη ‘Greek Society’, αρπάζοντας όποια ευκαιρία δινόταν για φιλίες ή απλές γνωριμίες με ανθρώπους που ήξερα ότι δύσκολα θα ξανασυναντούσα ποτέ στη ζωή μου. Πώς με αντιμετώπιζαν; Τις περισσότερες φορές, όταν έλεγα ότι έρχομαι από την Ελλάδα, έβλεπα ένα χαμόγελο ευγενείας στα πρόσωπα των συνομιλητών μου. Κι αυτό γιατί είτε δεν την πολυήξεραν - αντίθετα απ’ ό, τι πιστεύουμε, η σύγχρονη Ελλάδα, σε αντίθεση με τη διάσημη Αρχαία, δεν είναι και τόσο γνωστή ως χώρα διεθνώς - είτε αν την ήξεραν, δεν είχαν ακούσει και τα καλύτερα. Γνώρισα παιδιά από τη Σιγκαπούρη, την Ταϊβάν, το Μεξικό, τη Χιλή, την Αργεντινή, τον Καναδά, τη Δανία, την Κολομβία, τη Μαλαισία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, το Βέλγιο, τη Νότιο Κορέα και διάφορες άλλες χώρες. Όλοι ανεξαιρέτως ήταν γελαστοί, έτοιμοι να ρίξουν τα πολιτιστικά τείχη που μας χώριζαν για να ανταλλάξουμε απόψεις, να γνωρίσουμε ο ένας καλύτερα την κουλτούρα του άλλου, να γελάσουμε, να αυτοσαρκαστούμε. Όλοι πλην των Ελλήνων. Δυστυχώς, όσα χρόνια πέρασα στο πανεπιστήμιο διαπίστωσα ότι αρκετοί συμπατριώτες μας μιλούσαν κοροϊδευτικά για τους άλλους λαούς, με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς ή βάσει στερεοτύπων που κουβαλούσαν και δεν αποχωρίζονταν. Δεν έδειχναν την παραμικρή διάθεση να αφήσουν τους εαυτούς τους να πάρουν έστω μια μυρωδιά από τις άλλες κουλτούρες, ανεπηρέαστοι από φοβίες και προκαταλήψεις. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα Χιλιανό φίλο, που αποκαλούσε τους Έλληνες φοιτητές του πανεπιστημίου ‘λος μαλακίτος’, από τις πολλές φορές που περνώντας δίπλα από τις κλειστές παρέες τους είχε ακούσει την εθνική μας λέξη. Κι αυτή ήταν η μαύρη αλήθεια, ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους τόσο οι προπτυχιακοί - ιδίως αυτοί - όσο και οι μεταπτυχιακοί Έλληνες φοιτητές έκαναν παρέα μόνο μεταξύ τους, σε αποκλειστικά ελληνόφωνες παρέες, στις οποίες ο ένας απευθυνόταν στον άλλο με τη λέξη αυτή. Έκαναν δηλαδή ό, τι μπορούσαν για να νιώθουν σαν στο… σπίτι τους στη μακρινή Αγγλία, προσπαθώντας να μην αλλάξουν στο παραμικρό τις συνήθειές τους. Τα παιδιά, οι νέοι αυτοί πήγαιναν εν ολίγοις στο εξωτερικό για να σπουδάσουν και να ανοίξουν υποτίθεται λίγο τους ορίζοντές τους και γύριζαν πίσω στην Ελλάδα ίδιοι και… χειρότεροι. Γιατί χειρότεροι; Διότι επιστρέφοντας είχαν επιπλέον την έπαρση, την πόζα του κοσμογυρισμένου, αυτού που πήγε στα ξένα, τους έδειξε εκεί στα εξωτερικά τι σημαίνει ελληνική μαγκιά και γύρισε στην Ελλαδάρα του θριαμβευτής. Ή κάπως έτσι, αν κρίνω από τις φάτσες τους και τη συμπεριφορά τους όποτε τους πετύχαινα στις πτήσεις της επιστροφής ή όποτε εξακολουθώ να πέφτω πάνω τους στην κοινή μας πατρίδα.

12 σχόλια:

Marvin the martian είπε...

Και ξερεις κατι; Απο προσωπικη πειρα, αυτο το στυλ δεν αλλαζει ακομα κι αν εχουν μεινει πολλα χρονια εδω, ακομα κι αν ειναι επαγγελματιες και αναγκαστηκα συγχρωτιζονται με ανθρωπους απο αλλες κουλτουρες. Το βλεπω σε πολλους γνωστους μου εδω και δεν το αντεχω. ΚΑι τελικα ας μου εξηγησειι καποιος, τι ειναι αυτο που εχουμε σαν λαος και δεν χωνευουμε ΚΑΝΕΝΑΝ αλλο σε αυτο τον πλανητη;;;

gerasimos είπε...

Μια εντελώς αδικαιολόγητη υπεροψία θα έλεγα, σε ζωντανή φαντασιακή σύνδεση με το ένδοξο παρελθόν και τους 'αρχαίους ημών προγόνους'. Νομίζω ότι αυτές οι ιστορίες με τα βελανίδια έχουν εντυπωθεί βαθιά στο εθνικό μας ασυνείδητο, δημιουργώντας διαφόρων ειδών συμπλέγματα...

apogonos είπε...

Μόνο που εμείς είμαστε που τρώμε βελανίδια τώρα Γεράσιμε...
Όσα λες τα έχω ζήσει κι εγώ όταν σπούδαζα. Δε λέω να παπαγαλίζεις τους ξένους και τη συμπεριφορά τους αλλά αυτή η εμμονή στο τρίπτυχο Βίσση-Τυρόπιτα-Φραπές και το σύνδρομο στέρησής τους που παρουσιάζουμε στο εξωτερικό είναι πια γραφική.

gerasimos είπε...

Εμείς δεν έχουμε ανάγκη τα βελανίδια. Με φραπεδιά, γύρο άμα πεινάσουμε, τσιγαράκι και μπόλικη μπάλα μια χαρά βολευόμαστε. Τα λέω αυτά στο ποστ γιατί υπάρχει και ο μύθος ότι στο εξωτερικό τα λαμπρά ελληνόπαιδα διαπρέπουν, θαμπώνοντας τους 'βαρβάρους' με τις ικανότητές τους. Αμ δεν έχουν έτσι ακριβώς τα πράγματα. Οι περισσότεροι φοιτητές που γνώρισα πάλευαν να τα φέρουν βόλτα με τις υποχρεώσεις τους, ασυνήθιστοι καθώς ήταν στις αυστηρές προθεσμίες και τις αξιοκρατικές δομές.

MAXIMUS είπε...

A ώστε "έχετε κάνει Αγγλία"; Trendy διατύπωση!

gerasimos είπε...

Βut of course... :-P

αθεόφοβος είπε...

Δυστυχώς στην Ελλάδα ο στενός εναγκαλισμός του παιδιού από την οικογένεια δημιουργεί άτομα που δεν είναι ανοίγονται εύκολα σε ξένους.

gerasimos είπε...

Αλήθεια πώς να ανοιχτεί κανείς όταν δυσκολεύεται να επιβιώσει χωρίς τα ταπεράκια με τον μαμαδίσιο μουσακά και με όλη την αγία ελληνική οικογένεια να τον περιμένει ξανά στις αγκάλες της με την επιστροφή του;

Prokopis Doukas είπε...

Πολύ καλό! To Los malakitos θα μπορούσε να είναι ο τίτλος και για τους Έλληνες στις παραλίες... ;-)

apogonos είπε...

Άλλη μια αγαπημένη συνήθεια κάποιων συμφοιτητών μου ήταν να διακόπτουν συνεχώς τον καθηγητή για να του υπενθυμίσουν ότι η λέξη που μόλις είπε είναι Ελληνική.

gerasimos είπε...

Και όχι μόνο, αγαπητέ Προκόπη...

Χα χα απόγονε πράγματι, πολλοί φοιτητές του εξωτερικού την έχουν κι αυτή τη συνήθεια. Πόσο γραφικός άραγε μπορεί να γίνει κάποιος;

Odysseas είπε...

The Malakas, που λέγανε και κάποιοι συμφοιτητές μας στην Αμερική!