17 Ιαν 2010

Κράτος εναντίον κράτους

Εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης αυτής της πολύπαθης χώρας, οι αγρότες ξανακλείνουν τους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη ρευστού από το κράτος υπό μορφή επιδοτήσεων. Όπως κάνουν εδώ και τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια ταλαιπωρώντας άλλους πολίτες που αν διεκδικούσαν και αυτοί τα δίκια τους κλείνοντας δρόμους, δεν θα έμενε δρόμος ανοιχτός στην Ελλάδα. Αλλά ούτε οι δεκάδες χιλιάδες άνεργοι διαθέτουν τρακτέρ, ούτε οι μικροσυνταξιούχοι, ούτε οι δουλοπάροικοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ούτε οι γονείς που ‘ξηλώνονται’ για να πληρώνουν τα φροντιστήρια των παιδιών τους, ούτε οι χιλιάδες νέοι που αναγκάζονται να ζουν με το γονικό χαρτζιλίκι λόγω έλλειψης διεξόδων απασχόλησης. Όλοι αυτοί διαθέτουν μόνο την απελπισία τους, που δρόμους δε μπορεί να κλείσει. Οι αγρότες όμως μπορούν με μερικές δεκάδες τρακτέρ να εκβιάσουν, να διεκδικήσουν, να πιέσουν – ταλαιπωρώντας. Άλλωστε ξέρουν ότι απέναντι σε αυτό το κράτος μόνο ένας λόγος περνάει: αυτός του τσαμπουκά, της αγριάδας, των άκρων. Σκέφτηκα, βλέποντάς τους, να συνεννοηθώ με άλλους συναδέλφους κοινωνιολόγους που βρίσκονται είτε άνεργοι είτε υποαπασχολούμενοι, να μαζευτούμε, να στοιβάξουμε όλα μας τα βιβλία, από τα εισαγωγικά στην κοινωνιολογία μέχρι τα πιο εξειδικευμένα, βάζοντας τόμους τον ένα επάνω στον άλλο και να επιχειρήσουμε να κλείσουμε την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, διεκδικώντας, όπως οι βαμβακοπαραγωγοί ή δεν ξέρω ποιοι άλλοι, επιδοτήσεις για να συνεχίσουμε να παράγουμε κοινωνιολογική γνώση που τελευταία δε βρίσκεται και σε μεγάλη ζήτηση. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι πριν καλοπρολάβουμε να οργανωθούμε, η αστυνομία θα μας μάζευε κακήν κακώς. Μια και ήρθα στα της κοινωνιολογίας, ένας μεγάλος κοινωνιολόγος, ο Max Weber, έλεγε ότι το κράτος διαθέτει το μονοπώλιο της έννομης χρήσης βίας – και βάσει αυτής του της ιδιότητας ορίζεται ως κράτος. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτόν του κράτους οι αγρότες θα μπορούσαν κάλλιστα να οριστούν ως ένα κράτος εν κράτει, εφόσον διαθέτουν το μονοπώλιο της έννομης – από τη στιγμή που γίνεται ανεκτή από το κράτος – χρήσης βίας σε βάρος των άλλων πολιτών. Οπότε έχουμε τελικά το εξής παράδοξο: το ένα κράτος ενάντια στο άλλο. Ή αν θέλετε το κράτος των αγροτών ενάντια στο άλλο, το γνωστό κράτος. Με ένα ακόμη γνώριμο κοινό μεταξύ τους: και τα δυο κράτη ταλαιπωρούν τον απλό πολίτη.

4 σχόλια:

squarelogic είπε...

Ορθόν.Αλλά υπάρχουν και άλλα "κράτη εν κράτει".Οι συμβασιούχοι της καθαριότητας που υπόσχονται να πνίξουν την Αθήνα στο σκουπίδι κατά το Πάσχα που λήγουν οι συμβάσεις τους,οι της ΔΕΗ θα κατεβάσουν τους διακόπτες μόλις θιγούν,οι εφοριακοί ήδη κοιτάν πως θα βγάλουν στο 100πλάσιο αυτά που η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης θα τους στερήσει κ.ο.κ.Όλοι(όσοι μπορούν..) ενατίον όλων δηλ.
Το κύριο πρόβλημα στην σωτηρία της χώρας είναι η έλλειψη κοινωνικής συνοχής,το έλλειμμα αίσθησης συλλογικής ευθύνης.
Είδατε τώρα τι κάνουν 2 10ετίες άκρατου ατομοκεντρισμού,"καλοπέρασης" και αποθέωσης του lifestyle?

Γεράσιμος είπε...

Yπάρχει μια ειδοποιός διαφορά με όλους τους υπόλοιπους. Οι άλλοι απεργούν, οι αγρότες ΔΕΝ απεργούν (πώς να απεργήσει κάποιος όταν σχεδόν κανείς δε χρειάζεται τις υπηρεσίες/προϊόντα του;). Απλώς κάθε χειμώνα, εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, κλείνουν την εθνική οδό και διάφορους οδικούς κόμβους. Αλλά ασχέτως αυτού και όσον αφορά στην έλλειψη κοινωνικής συνοχής, ασφαλώς μας χαρακτηρίζει.

Odysseas είπε...

Το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό. Εμείς με τι να κλείναμε το δρόμο? Με λάπτοπ μήπως? Με δημοσιεύσεις?

Κι εγώ που δε μπορώ ούτε να απεργήσω γιατί θεωρούμαι ελεύθερος επαγγελματίας?

Πιο πολύ από τους αγρότες με ενοχλεί που οι πολιτικοί μας δεν εφαρμόζουν τους νόμους (π.χ. παρακώλυση συγκοινωνιών στη συγκεκριμένη περίπτωση και στις καθημερινές πορείες στο κέντρο της Αθήνας).

Γεράσιμος είπε...

Ακριβώς, ό, τι κάνουν οι αγρότες θα μπορούσε να το κάνει ο καθένας. Αλλά πολύ πιο εύκολα κλείνεις ένα δρόμο με τρακτέρ παρά με βιβλία ή λάπτοπ...